Click in the field, then press CTRL+C to copy the HTML code
Copy
<div style="background:#fff;border:#bbb dashed 1px;padding:5px"><a href="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=967" style="color:#000;text-decoration:none"><div style="margin:10px 0"><strong>Oświadczyny</strong></div><div style="margin:10px 0">Wziął frak na siebie, rękawiczki nowe,<br> Stanął przed lustrem przyjrzeć się krawatce,<br> Z dumą nałożył kapelusz na głowę<br> I rzekł: "Dziś trzeba oświadczyć się matce.<br> Matka mój talent umie sobie cenić,<br> Panna mi sprzyja... trzeba się ożenić!</div><div style="margin:10px 0"> Nie mogę żywić najmniejszej obawy:<br> Mile widziany byłem od początku,<br> Mam przecież dużo, bardzo dużo sławy<br> I wiele zalet... wprawdzie nic majątku,<br> Lecz czyż ten kruszec ma stać na przeszkodzie<br> Sercom, co biją w idealnej zgodzie?</div><div style="margin:10px 0"> O pana nawet troszczyć się nie warto -<br> Stracił biedaczek w domu władzę wszelką.<br> Pani rzecz główna... a ta jest zażartą,<br> Stałą talentu mego wielbicielką.<br> Wszak rzekła prac mych dokończywszy tomu:<br> «Jakie to szczęście miewać pana w domu!»"</div><div style="margin:10px 0"> Skończył monolog i pobiegł ulicą,<br> Pełen otuchy, nucąc jakąś śpiewkę,<br> I już przed znaną stanął kamienicą,<br> Gdy nagle dostrzegł rozdartą podszewkę...<br> Lecz nie chciał czasu tracić, a więc tylko<br> Rozdarte miejsce zręcznie zapiął szpilką.</div><div style="margin:10px 0"> Zastał, jak pragnął: i córkę, i matkę,<br> Siedzące obie w swoim saloniku;<br> Panna robiła właśnie jakąś siatkę,<br> Pani bębniła palcem po stoliku<br> Tonąc w zadumie; lecz choć zadumana,<br> Spostrzegłszy gościa rzekła: "Witam pana".</div><div style="margin:10px 0"> Usiadł na krześle i zaczął rozmowę,<br> Lecz się za jąkał zaraz na początku,<br> I chociaż piękną przygotował mowę,<br> Nie mógł odnaleźć swoich myśli wątku<br> I coraz bardziej plątał się rumieniąc,<br> Jakby przeczuwał, co to znaczy pieniądz.</div><div style="margin:10px 0"> Pani na niego patrzała z zdziwieniem<br> I coraz większą przybierała godność;<br> Panna go także mierzyła spojrzeniem,<br> A choć w jej wzroku mógł dojrzeć łagodność,<br> Nic nie pomogło: matki dostojeństwo<br> Ciążyło nad nim ciągle jak przekleństwo.</div><div style="margin:10px 0"> Czuł, jak pod owym wzrokiem przenikliwym<br> Całą swą wielkość traci poetyczną;<br> Czuł, jak jest małym, nędznym, nieszczęśliwym,<br> A ona wielką i majestatyczną;<br> Więc opuściwszy wstępy i prologi,<br> Na oślep matce rzucił się pod nogi.</div><div style="margin:10px 0"> "Ja pannę Julię - szepnął - kocham dawno<br> I chciałem właśnie prosić o jej rękę".<br> Mówiąc to minę miał bardzo zabawną:<br> Znać na nim było, jaką przeszedł mękę.<br> Pani z litością odrzekła: "Ach! szkoda!<br> Lecz moja Julcia jest jeszcze za młoda".</div><div style="margin:10px 0"> Tu panna chustkę podniosła do nosa<br> Na łzy czekając, co popłynąć miały;<br> Lecz matka na nią spojrzała z ukosa<br> Mówiąc: "Juleczko, gdzieś mi się zadziały<br> Moje robótki... poszukaj w sypialni,<br> Pewnie gdzie leżą w mojej gotowalni".</div><div style="margin:10px 0"> Tak wyprawiwszy córkę, do poety<br> Znów się odezwie: "Niechaj mi pan wierzy,<br> Ze umiem pańskie ocenić zalety<br> I że go zawsze szacuję na j szczerzej,<br> Ale, Bóg widzi, pańskiej propozycji<br> Odmówić muszę. Pan nie masz pozycji".</div><div style="margin:10px 0"> "Jak to? - zawołał uniesień zapałem -<br> Wszak moje imię w świecie dużo znaczy;<br> Na stanowisko ciężko pracowałem,<br> Lecz je mam wreszcie"... "Niech mi pan przebaczy -<br> Przerwała matka - takie stanowisko<br> Nasz świat dzisiejszy ceni bardzo nisko.</div><div style="margin:10px 0"> Sam mi pan przyznasz, że ci literaci<br> Jest to zazwyczaj najgorsza hałastra.<br> Wszak z nimi ludzie nie żyją bogaci?"<br> Poeta westchnął: "Sic itur ad astra"<br> A pani, trochę łaciną zmieszana,<br> Rzekła: "Ja tego nie mówię do pana.</div><div style="margin:10px 0"> Pan Julcię kochasz... jak człowiek szlachetny,<br> Musisz ofiarę zrobić z swej miłości.<br> Mam właśnie dla niej mariaż bardzo świetny,<br> Co jej zapewni cały los w przyszłości...<br> Chociaż jesteśmy panu z mężem radzi,<br> Przez wzgląd na Julkę chciej pan bywać rzadziej..."</div><div style="margin:10px 0"> Wziął za kapelusz patetycznie, wzniosie;<br> Skłonił się milcząc i wyszedł czym prędzej.<br> Aż na ulicy zawołał: "O, ośle!<br> Pisujesz wiersze i nie masz pieniędzy,<br> I te śmiertelne nosząc grzechu plamy,<br> Chciałeś otrzymać zezwolenie mamy?</div><div style="margin:10px 0"> Dobrze ci teraz!... Szkoda tylko panny,<br> Jeszcze mi w oczach stoi ten jej smutek<br> I ten wzrok tęskny, łzawy, jakby szklanny;<br> Byłaż to miłość czy kataru skutek?<br> To wieczną dla mnie zostanie zagadką!<br> Katar rzecz zwykła, a miłość jest rzadką.</div><div style="margin:10px 0"> Gdybym był dawno serca nie roztrwonił,<br> Musiałbym teraz z rozpaczy umierać;<br> Ale tak... będę smutkowi się bronił...<br> Trzeba się jeszcze w świecie poniewierać.<br> Życie poety - to korona z cierni!"<br> Westchnął - i poszedł na poncz do cukierni.</div><div style="margin:10px 0"><br /></a><br />poem by <a href="http://pl.citatepedia.ro/by.php?a=Adam+Asnyk">Adam Asnyk</a><div class=q> <img src="https://www.citatepedia.ro/g/32share.png" style="float:left" alt="Share"> <script type="text/javascript" src="//s7.addthis.com/js/300/addthis_widget.js#pubid=citatepedia" async="async"></script><div style="display:inline-block" class="addthis_sharing_toolbox" data-url="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=967" data-title="Oświadczyny de Adam Asnyk" data-description="Wziął frak na siebie, rękawiczki nowe,/ Stanął przed lustrem przyjrzeć się krawatce,/ Z dumą nałożył kapelusz na głowę/ I rzekł: "Dziś trzeba oświadczyć się matce./ Matka mój talent umie sobie cenić,/ Panna mi sprzyja... trzeba..."></div> </div> </div>
solid border
dashed border
dotted border
double border
groove border
ridge border
inset border
outset border
no border
blue
green
red
purple
cyan
gold
silver
black