Click in the field, then press CTRL+C to copy the HTML code
Copy
<div style="background:#fff;border:#bbb dashed 1px;padding:5px"><a href="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=923" style="color:#000;text-decoration:none"><div style="margin:10px 0"><strong>W dwudziestopięcioletnią rocznicę powstania 1863 roku</strong></div><div style="margin:10px 0">Ruchliwe fale czasu nie zatarły<br> Twych krwawych śladów, o nieszczęścia roku!<br> Dotąd w swej grozie posępnej zamarły<br> Ciężysz nad nami i z przeszłości mroku<br> Przez lat szeregi kroczysz, widmo blade,<br> Wlokąc za sobą, jak całun - zagładę.</div><div style="margin:10px 0"> Wieleż to razy ciebie przeklinano,<br> A z tobą marzeń zdradliwych ponętę!<br> Za każdą świeżą z ręki wroga raną<br> Zawsze twe imię wracało przeklęte<br> I zamrażało żywsze serc porywy<br> Krzykiem zwątpienia i bojaźni mściwej.</div><div style="margin:10px 0"> Z twoich doświadczeń czerpano nauki<br> I niewolnicze wysławiano cnoty;<br> Gaszono skrzętnie święty żar, dopóki<br> Męskim zapałem tchnęła pierś heloty,<br> Sądząc, że lekiem najlepszym na rany<br> Jest gwałt polskiemu uczuciu zadany.</div><div style="margin:10px 0"> Za twoje grzechy Polskę z mieczem w dłoni<br> Z szat obnażono jak jawnogrzesznicę<br> I urągano, że praw swoich broni,<br> I z ran szydzono, i plwano jej w lice,<br> I z czci ją chciano odrzeć do ostatka,<br> Jakby to była nie ich własna matka!</div><div style="margin:10px 0"> Wszystko to w spadku zostało po tobie:<br> Grzeszne ofiary i grzeszniejsza skrucha,<br> Bunt tych, co widząc mdlejące już ciało,<br> Śmieli doradzać samobójstwo ducha,<br> I więzy, które mocniej się nam wpiły,<br> I łzy palące... i wstyd... i mogiły...</div><div style="margin:10px 0"> A jednak pamięć obchodzimy twoją,<br> Jak ci, co dawno z niedolą zbratani,<br> Nieszczęściu w oczy spojrzeć się nie boją<br> I nawet z ciemnej wynoszą otchłani<br> Tę nieśmiertelną nadzieję, co z dala<br> Pracę pokoleń wiąże i utrwala.</div><div style="margin:10px 0"> My obchodzimy twą rocznicę smętną,<br> Bo dawnych zwycięstw święcić dziś nie śmiemy;<br> Niewolnik, hańby swej noszący piętno,<br> W rocznicę chwały ojców stoi niemy,<br> A tylko ta mu droga jest i święta,<br> W której sam skruszyć chciał krzywdzące pęta.</div><div style="margin:10px 0"> My obchodzimy w twym żałobnym święcie<br> Najbliższą z naszych dziejowych pamiątek<br> I rycerskiego rapsodu zamknięcie;<br> Tego rapsodu, co jak krwawy wątek<br> Przebiegał dziejów pogrobowych kartę,<br> Zbrojąc wciąż serca pokoleń uparte.</div><div style="margin:10px 0"> Boś ty nie przyszedł jako klątwa nieba,<br> Ani nie spadłeś jak grom niespodzianie,<br> Lecz jak duchowa narodu potrzeba,<br> W krwawej wypadków wypłynąłeś pianie,<br> Aby ostatnim orężnym protestem<br> Zapisać w dziejach nieśmiertelne: Jestem!</div><div style="margin:10px 0"> Ty byłeś dzieckiem ostatnim epoki,<br> Która tradycję przechowując żywą,<br> Z dumnej przeszłości czerpała swe soki,<br> I wolnych marzeń snując wciąż przędziwo,<br> Ku zmartwychwstaniu stale naprzód biegła<br> Tak jeszcze bliska... a tak już odległa.</div><div style="margin:10px 0"> Nad tą epoką jaśniał jeszcze w górze<br> Duch niepodległej ojczyzny widomy,<br> Jeszcze francuskiej rewolucji burze<br> Świat wstrząsające rozrzucały gromy,<br> I biła na nią krwawych świateł fala<br> Z wojennych ognisk małego kaprala.</div><div style="margin:10px 0"> To pokolenie, które wówczas wzrosło,<br> Dni Listopada było niedalekiem,<br> I swoich ojców rycerskie rzemiosło<br> Z krwią wzięło w spadku i wyssało z mlekiem<br> Żywą tradycję krótkiej zwycięstw chwały<br> I majestatu Polski zmartwychwstałej.</div><div style="margin:10px 0"> W cudownej przed nim spływały legendzie<br> Postacie wodzów, strojne w liść wawrzynu,<br> Wieszczów krwawiących swe piersi łabędzie<br> I męczenników rwących się do czynu<br> Więzienia, groby, szubienice, krzyże<br> I śnieżna, mroźna otchłań na Sybirze...</div><div style="margin:10px 0"> Więc silniej każde uderzało tętno,<br> I klątwa wieszczów na grunt padła żyzny,<br> Budząc gniew, zemstę i boleść namiętną<br> Nad poniżeniem i hańbą ojczyzny.<br> I wszystkie serca zbroiły się harde,<br> W niewolniczego żywota pogardę.</div><div style="margin:10px 0"> Jeszcze ten łańcuch duszącej niewoli<br> Nie zatamował męskiego oddechu,<br> Jeszcze męczeńskiej naszej aureoli<br> Nie tknęło błoto urągań i śmiechu,<br> I pokutnicze nie straciły tłumy<br> Ostatnich błysków narodowej dumy.</div><div style="margin:10px 0"> Nie było nawet podówczas w zwyczaju<br> W dyplomatycznej ślizgać się zabawce,<br> W lada koniuszym lub dworskim lokaju<br> Zaraz ojczyzny upatrywać zbawcę,<br> I tym, co jawnie wyparli się Polski,<br> Dawać na kredyt mandat apostolski.</div><div style="margin:10px 0"> Kiedy kto z wrogiem chciał wchodzić<br> w konszachty<br> I stawiać złote zjednoczenia mosty,<br> Nie powiadano w gronie braci szlachty,<br> Że to mąż stanu, lecz że zdrajca prosty,<br> I nie wróżono nowej szczęścia ery,<br> Widząc na piersiach błyszczące ordery.</div><div style="margin:10px 0"> Jeszcze przybierać nie umiała Polska<br> Postaci gadu, co się u stóp czołga;<br> Wolała, żeby w drodze do Tobolska<br> Trupy jej synów unosiła Wołga,<br> Wolała ponieść ofiary najkrwawsze,<br> Niżby się miano wyprzeć jej na zawsze.</div><div style="margin:10px 0"> O! Wtedy jeszcze nurtem tajnych koryt<br> Płynęły na świat idealne mary<br> I nadawały cudowny koloryt<br> Tkanej przez losy przędzy życia szarej,<br> A na niebiosach jaśniał blask nadziemski,<br> Niby wschodzącej znów gwiazdy betlemskiej.</div><div style="margin:10px 0"> Męki wygnania, tęsknoty sieroctwa<br> Tonęły w wielkim mistycznym zachwycie;<br> Sny mesjaniczne, natchnione proroctwa<br> Nad ziemią inne wytwarzały życie,<br> Gdzie rzeczywistość znikała sprzed oczu<br> W gwiaździstym, sennym marzenia przeźroczu.</div><div style="margin:10px 0"> Pamiętam dotąd chwile owych wiosen,<br> Gdy serca nasze paliła tęsknota,<br> A bór nam szumem dębów swych i sosen<br> Śpiewał, jak stary pieśniarz wajdelota,<br> Rycerskie pieśni dawnej przodków chwały,<br> Które nas czarem swoim upajały.</div><div style="margin:10px 0"> Pamiętam dotąd, jak nam szmer strumieni,<br> Słowików śpiewy, powiew kwiatów woni<br> I zorza, która błękity rumieni,<br> I wszystko wkoło wciąż mówiło o Niej,<br> O nieśmiertelnej, co w grobowcu czeka<br> Na odwalenie kamiennego wieka...</div><div style="margin:10px 0"> A w piersiach naszych z każdą chwilą rosła<br> Miłość bezbrzeżna, wyłączna, jedyna,<br> Co na swych skrzydłach duszę w błękit niosła,<br> Jakby do matki stęsknionego syna,<br> Z wiarą, że w górze poza chmur zasłoną<br> Ujrzy ją znowu - jasną i zbawioną.</div><div style="margin:10px 0"> Myśmy ją wszyscy przed sobą widzieli:<br> Cudowną postać w złotej gwiazd koronie,<br> W niepokalanej czystości i bieli,<br> Ze zmaz obmytą przez anielskie dłonie,<br> Z twarzą podobną do Najświętszej Panny<br> I blask z swych włosów siejącą poranny.</div><div style="margin:10px 0"> Każdy ją wieńczył w własnych rojeń kwiaty<br> I jej piękności odczuwał inaczej;<br> Każdy w odmienne ubierał ją szaty,<br> Lecz nikt nie wątpił, iż po dniach rozpaczy<br> Nadpłynie w blasków różanych powodzi<br> I swą pięknością cały świat odmłodzi.</div><div style="margin:10px 0"> Więceśmy ręce do niej wyciągali,<br> Wołając: Zstępuj z błękitów, królowo!<br> Krzywdy nędzarzów zważ na prawa szali<br> I sprawiedliwość wymierz im na nowo,<br> Zawieś miecz pomsty nad fałszem i zbrodnią<br> I bądź ludzkości gwiazdą znów przewodnią.</div><div style="margin:10px 0"> My ci pod stopy ciała swe uścielem,<br> Abyś stanęła na nich jak na tronie<br> I praw zgwałconych stała się mścicielem,<br> Z błogosławieństwem wyciągając dłonie<br> Ku tym, co cierpiąc niesłusznie skrzywdzeni,<br> Wzywają ciebie z czyśćcowych płomieni.</div><div style="margin:10px 0"> My nic dla szczęścia swego, nic dla siebie<br> Nie pragniem, nawet nie żądamy dożyć<br> Chwili, gdy z jutrznią zabłyśniesz na niebie.<br> Chcemy na zawsze w prochu się położyć<br> I za swe wiano wziąć niepamięć wieczną,<br> Byłeś Ty jasność rozlała słoneczną.</div><div style="margin:10px 0"> To wszystko teraz w przepaść się zapadło,<br> I już przeminął czas rycerskiej służby;<br> Z błękitów jasne zniknęło widziadło,<br> Umilkły wieszcze natchnienia i wróżby,<br> A burza nieszczęść strąciła nam z głowy<br> Nawet ostatni wieniec nasz - cierniowy.</div><div style="margin:10px 0"> Śpiewne serc głosy, idealne hasła,<br> Płomienne słowa, mistyczne zachwyty<br> Przebrzmiały - lampa cudowna zagasła,<br> Na ziemię runął ideał rozbity...<br> I w naszych oczach rozpadło się w gruzy<br> Tęczowe państwo romantycznej muzy.</div><div style="margin:10px 0"> Prąd czasu innym popłynął korytem,<br> Nastała nowa epoka - żelazna,<br> Która wciąż ziemskim zaprzątnięta bytem,<br> Niebiańskich widzeń słodyczy nie zazna<br> I tylko w ziemi wnętrznościach się grzebie,<br> Zajęta myślą o codziennym chlebie.</div><div style="margin:10px 0"> Uboga duchem i uczuciem skąpa,<br> Dokoła cień swój roztacza ponury,<br> Ciężko po ciałach swoich ofiar stąpa,<br> I chciwą dłonią szarpiąc pierś natury,<br> Pragnie zasłonę zedrzeć tajemniczą,<br> Za coraz nową zdążając zdobyczą.</div><div style="margin:10px 0"> Choć na chorągwi kładzie prawdy znamię,<br> I ludzkiej wiedzy skarbnicę bogaci,<br> Czynami swymi wiecznym prawdom kłamie<br> I fałsz podaje w misternej postaci,<br> I jadem zbroi węże i padalce,<br> By zwyciężały w strasznej o byt walce.</div><div style="margin:10px 0"> Nastała nowa epoka, z obliczem<br> Nieubłaganem, lodowatem, chmurnem;<br> Jej bóg jest owym, nie wzruszonym niczem,<br> Pożerającym swe dzieci Saturnem,<br> A jej religia, dziką tchnąca grozą,<br> Drapieżnej siły jest apoteozą.</div><div style="margin:10px 0"> Z nową religią nowi są prorocy,<br> Co słabszym niosąc wyrok unicestwień,<br> Głoszą królestwo gwałtu i przemocy,<br> I ewangelię plemiennych rozbestwień,<br> Jako pociechę wskazując w rozbiciu<br> Nędzę i nicość - i w śmierci i w życiu.</div><div style="margin:10px 0"> Pod ich chorągwie spieszą ludzie nowi<br> Widząc, że wiara przeszłości zawiodła<br> Urągać czystych poświęceń duchowi,<br> Kruszyć braterstwa i wolności godła,<br> Przed złotym cielcem korzyć się tyranii<br> Panmoskwicyzmu albo pangermanii.</div><div style="margin:10px 0"> I u nas przyszło nowe pokolenie,<br> Wpatrzone w ziemię z chłodem i rozwagą,<br> Pragnące teraz na dziejowej scenie<br> Odgrzebać z gruzów rzeczywistość nagą,<br> Podstawę bytu, mniej od dawnej chwiejną,<br> By na niej znowu budować kolejno.</div><div style="margin:10px 0"> W twardej nieszczęścia urobione szkole,<br> Zrzekło się marzeń zdradliwych słodyczy;<br> Krępuje skrzydła młodości sokole,<br> W każdym porywie z siłami się liczy<br> I wchodzi z prądem dziejowym w przymierza,<br> Biorąc w rachubę instynkt i moc zwierza.</div><div style="margin:10px 0"> Spragnione prawdy, za nią jedną goni,<br> Choćby nią miało zatruć czyste zdroje,<br> Gdyż pragnie świeżej doszukać się broni,<br> Z którą by mogło przyszłe staczać boje<br> A w tej pogoni stopą nieoględną<br> Depcze wawrzyny, co na grobach więdną.</div><div style="margin:10px 0"> To pokolenie milczące i smutne,<br> Daleko myślą od dawnych odeszło:<br> Oskarża serca miłością rozrzutne<br> I lekceważy ich zasługę przeszłą<br> Nie wiedząc nawet, ile w niej się mieści<br> Wielkich poświęceń, cnoty i boleści.</div><div style="margin:10px 0"> Myśmy przez piękność, sercami odczutą,<br> W dobra i prawdy chcieli wejść krainę;<br> A oto kończym nasze dni pokutą,<br> Zbyt śmiałych lotów opłakując winę...<br> Nie możem jednak bez goryczy patrzeć,<br> Widząc, jak chcecie ślad przeszłości zatrzeć.</div><div style="margin:10px 0"> Lecz chociaż droga nasza się rozchodzi,<br> A chłód wasz lodem spada nam na serce<br> My błogosławim wam, rycerze młodzi,<br> Narodowego długu spadkobiercę,<br> I na trud przyszłych, mozolnych wyzwoleń<br> Niesiem życzenia gasnących pokoleń.</div><div style="margin:10px 0"> Idźcie, jak światła przystoi czcicielom,<br> Oświecać drogi ludzkiego pochodu<br> Ku coraz wyższym i jaśniejszym celom!<br> Szukajcie prawdy dla swego narodu,<br> Ażeby przez nią posiąść mógł helota<br> Stracone piękno i dobro żywota.</div><div style="margin:10px 0"> Lecz wiedzcie: prawda, której wy szukacie,<br> Jest jak Proteusz kryjący się zdradnie,<br> Który wciąż swoje odmienia postacie,<br> Gdy śmiały nurek w głębi go napadnie,<br> I pokolenia ciekawych żeglarzy<br> Coraz to nową odpowiedzią darzy...</div><div style="margin:10px 0"><br /></a><br />poem by <a href="http://pl.citatepedia.ro/by.php?a=Adam+Asnyk">Adam Asnyk</a> from <i>W Tatrach</i><div class=q> <img src="https://www.citatepedia.ro/g/32share.png" style="float:left" alt="Share"> <script type="text/javascript" src="//s7.addthis.com/js/300/addthis_widget.js#pubid=citatepedia" async="async"></script><div style="display:inline-block" class="addthis_sharing_toolbox" data-url="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=923" data-title="W dwudziestopięcioletnią rocznicę powstania 1863 roku de Adam Asnyk" data-description="Ruchliwe fale czasu nie zatarły/ Twych krwawych śladów, o nieszczęścia roku!/ Dotąd w swej grozie posępnej zamarły/ Ciężysz nad nami i z przeszłości mroku/ Przez lat szeregi kroczysz, widmo blade,/ Wlokąc za sobą, jak całun - zagła..."></div> </div> </div>
solid border
dashed border
dotted border
double border
groove border
ridge border
inset border
outset border
no border
blue
green
red
purple
cyan
gold
silver
black