Click in the field, then press CTRL+C to copy the HTML code
Copy
<div style="background:#fff;border:#bbb dashed 1px;padding:5px"><a href="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=914" style="color:#000;text-decoration:none"><div style="margin:10px 0"><strong>Maciejowi Sieczce Przewodnikowi w Zakopanem</strong></div><div style="margin:10px 0">Mój przewodniku! tyś mnie wiódł przez góry,<br> Dając mi poznać ich poezję świeżą,<br> Nagą, dziewiczą piękność tej natury,<br> Nie zeszpeconą mdłych legend odzieżą,<br> Nie rozdrobnioną na powszednie rysy,<br> Zdawkowe słowa, zdawkowe opisy.</div><div style="margin:10px 0"><br> Tyś ją pojmował swoim sercem prostem<br> Wiernie, jak staje wyciosana z głazów;<br> Nie pociągałeś fałszywym pokostem,<br> Co kryje nicość bezmyślnych obrazów,<br> Ale umiałeś jędrne znaleźć słowo,<br> Aby jej wielkość wyrazić surową.</div><div style="margin:10px 0"><br> Tyś mnie nauczył czuć ją silniej, lepiej,<br> Bez wykrzykników i przenośni bladej,<br> I w dzikich formach, które ona sklepi,<br> Nie szukać natchnień niemieckiej ballady,<br> Lecz na nią okiem spoglądać górala,<br> Co wszystkie wierchy rozpoznaje z dala.</div><div style="margin:10px 0"><br> Tyś mnie nauczył, drapiąc się na turnie,<br> Nie brać przyborów romantycznej muzy<br> I na klasycznym nie stąpać koturnie<br> Przez naszych żlebów kamieniste gruzy,<br> Ale wesoło, bez zawrotu głowy<br> Mijać głęboko wycięte parowy.</div><div style="margin:10px 0"><br> Pamiętam, nieraz siedząc na upłazku,<br> Rzeźbiłeś słowem Tatr skalisty wątek,<br> Każdy szczyt w wiernym schwytałeś obrazku,<br> Każdej doliny koniec i początek,<br> I piętr górzystych oznaczałeś biegle<br> Trawiaste kopy i lesiste regle;</div><div style="margin:10px 0"><br> Umiałeś kształty każdego olbrzyma<br> Z gór zębatego grzebienia wydostać,<br> Wskazać, jak drugich ramieniem się trzyma,<br> Jaką przybiera z każdej strony postać,<br> I na swych palcach przedstawiałeś żywo<br> Każde odrębne łańcucha ogniwo;</div><div style="margin:10px 0"><br> Ukazywałeś ciemne wód lusterka<br> W wgłębieniach, w śniegu błyszczące oprawie,<br> Siklawy w przepaść skaczące z pięterka,<br> Wnętrza wąwozów splątanych ciekawie,<br> Kierunek dolin i strumieni koryt,<br> Wszystkim właściwy nadając koloryt.</div><div style="margin:10px 0"><br> Wszystko, coś mówił - miało więcej wdzięku,<br> Niż romantyczna daje opisowość,<br> Bo mówiąc, miałeś pierś natury w ręku -<br> A każde słowo dziwną miało nowość,<br> Świeżą poezję górskiego powietrza,<br> Dla której rymów i porównań nie trza.</div><div style="margin:10px 0"><br> I nie prawiłeś mi spłowiałej bajki<br> O dziwożonach lub zaklętych skarbach,<br> Lecz dym puszczając z swej króciutkiej fajki,<br> Juhasów w żywych malowałeś farbach,<br> Życie w szałasach i życie na hali,<br> Dolę-niedolę pasterskich górali.</div><div style="margin:10px 0"><br> Ich ciemne twarze i kożuszki smolne,<br> Zgrzebne koszule, ciupagi i pałki<br> Więcej mi serce rozgrzać były zdolne<br> Niż wszystkie gnomy, ondyny, rusałki,<br> Co w Tatr poważnych wyniosłym łańcuchu<br> Tak wyglądają - jak kwiat przy kożuchu.</div><div style="margin:10px 0"><br> Żadne się bowiem widmo nie przyswoi<br> Tej wyniesionej pod niebo pustelni,<br> Gdzie tylko jeden duch na straży stoi,<br> Bez kształtów, w które chcą go wprząc śmiertelni:<br> Duch wszechświatowy, duch wód i kamieni,<br> Co się w milczącej unosi przestrzeni.</div><div style="margin:10px 0"><br> Przy nim już nie ma dla fantazji tworów<br> Odpowiedniego miejsca wśród tych wyżyn -<br> Wielka symfonia turni, hal i borów<br> Nie znosi ludzkich trefień i postrzyżyn,<br> Nie znosi skrzydeł przyprawnych z tektury,<br> Gdy sama cała wzlatuje do góry.</div><div style="margin:10px 0"><br> Ty czułeś dobrze, że wielkość przyrody<br> Nie potrzebuje bielidła i różu,<br> Że miło patrzeć na schodzące trzody,<br> Gdy z gór pędzone w szarym skaczą kurzu,<br> I że tatrzańskiej polany nie szpeci<br> Wkoło szałasu chwast na stosach śmieci.</div><div style="margin:10px 0"><br> Tyś czuł, że prawda piękna - chociaż naga,<br> Gdy jest odczutą silnie a głęboko;<br> Że tracić musi dzika gór powaga,<br> Gdy fantastyczną okryć ją powłoką,<br> I że nie trzeba robić z skał posągów<br> Ani wytwarzać różnych dziwolągów.</div><div style="margin:10px 0"><br> Tyś czuł, że każda z okolic mieć musi<br> Swój wdzięk właściwy i wyraz odrębny -<br> Że Tatrom trzeba bydła, a nie strusi,<br> Że zapatrzone w niebo wiejskie bębny<br> Piękne są - tworząc harmonię pastuszą,<br> Do której trzeba dostroić się duszą.</div><div style="margin:10px 0"><br> Twa estetyka prosta, domorosła,<br> Znała jednakże widnokręgi szersze,<br> I choć nie byłeś poetą z rzemiosła,<br> Co mierzy swoje uczucia na wiersze,<br> Choć nie goniłeś w laur zmienionej Dafne,<br> Poczucie piękna zawsze miałeś trafne.</div><div style="margin:10px 0"><br> I realizmu powszedniego mistrze<br> Nie mogą ciebie w swej zamieścić szkole...<br> Boś kochał wszystko jaśniejsze i czystsze<br> I nie lubiłeś pozostawać w dole,<br> Lecz rozumiałeś, że ludziom potrzeba<br> Piąć się - by wyjrzeć oczami do nieba.</div><div style="margin:10px 0"> Dobrze więc było mnie pod twoją wodzą<br> W królestwie głazów dni pogodne przeżyć,<br> Chwytać wrażenia, jak same przychodzą,<br> Piersi nieznanym uczuciem odświeżyć<br> I w samym źródle piękności i czarów<br> Ożywczą rosę z śnieżnych pić wiszarów.</div><div style="margin:10px 0"> Dobrze mi było, idąc za twym śladem,<br> Zdobywać z trudem mało znane szczyty<br> I z rączych kozic spotykać się stadem,<br> Przeskakującym granitowe płyty,<br> I na najwyższym ostrej turni zębie<br> Ogarniać wzrokiem nieprzejrzane głębie.</div><div style="margin:10px 0"> A chociaż czasem deszcz lał jakby z cebra<br> I trzeba było zmoczonym do nitki<br> Umykać na dół z skalistego żebra,<br> By gdzie w szczelinie czas przeczekać brzydki,<br> Tyś miał w zapasie zawsze myśl wesołą,<br> Co rozchmurzała zasępione czoło.</div><div style="margin:10px 0"> I słodko było gwarzyć z tobą potem,<br> Po całodziennym spoczywając znoju<br> Pod rozpostartym błękitów namiotem,<br> Ponad brzegami jeziorka lub zdroju,<br> Gdzieśmy budzili krzykiem echa dolin<br> I chleb chwytali - głodni jak Ugolin.</div><div style="margin:10px 0"> A gdy ostatnie gasły zórz kolory,<br> Wtedy i nasze przycichły gawędki...<br> Bośmy słuchali, co szumiały bory,<br> Co na kamieniach szemrał potok prędki,<br> Myśmy milczeli... a gwarzyły skały...<br> I tak wśród marzeń dzień nadchodził biały.</div><div style="margin:10px 0"> To wszystko jeszcze w mych myślach się kręci,<br> I wszystkie twoje starania i prace<br> We wdzięcznej u mnie zostały pamięci -<br> Więc dług wdzięczności wspomnieniami płacę,<br> Które, jakkolwiek spełzły na papierze,<br> Jednak gór tchnienie przechowują świeże.</div><div style="margin:10px 0"><br /></a><br />poem by <a href="http://pl.citatepedia.ro/by.php?a=Adam+Asnyk">Adam Asnyk</a> from <i>W Tatrach</i><div class=q> <img src="https://www.citatepedia.ro/g/32share.png" style="float:left" alt="Share"> <script type="text/javascript" src="//s7.addthis.com/js/300/addthis_widget.js#pubid=citatepedia" async="async"></script><div style="display:inline-block" class="addthis_sharing_toolbox" data-url="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=914" data-title="Maciejowi Sieczce Przewodnikowi w Zakopanem de Adam Asnyk" data-description="Mój przewodniku! tyś mnie wiódł przez góry,/ Dając mi poznać ich poezję świeżą,/ Nagą, dziewiczą piękność tej natury,/ Nie zeszpeconą mdłych legend odzieżą,/ Nie rozdrobnioną na powszednie rysy,/ Zdawkowe słowa, zdawkowe opis..."></div> </div> </div>
solid border
dashed border
dotted border
double border
groove border
ridge border
inset border
outset border
no border
blue
green
red
purple
cyan
gold
silver
black