Click in the field, then press CTRL+C to copy the HTML code
Copy
<div style="background:#fff;border:#bbb dashed 1px;padding:5px"><a href="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=908" style="color:#000;text-decoration:none"><div style="margin:10px 0"><strong>Noc pod Wysoką</strong></div><div style="margin:10px 0">Wieczór się zbliżał, a nad naszą głową<br> Wciąż wyrastały prostopadłe ściany<br> I wciąż się zdawał oddalać na nowo<br> Wierzchołek w słońca promieniach kąpany:<br> Więc trzeba było myśleć o noclegu,<br> Zanim nas zdradne ciemności zaskoczą<br> Na skał urwanych przepaścistym brzegu.</div><div style="margin:10px 0"> Właśnie się naszym ukazała oczom,<br> Wciśnięta między dwa ramiona góry,<br> Kotlina, pełna granitowych łomów,<br> Które z daleka sterczały, jak mury<br> Zdobytej twierdzy lub zburzonych domów.<br> Była to naga, posępna kotlina,<br> Cieniem dwóch groźnych wierzchołka piramid<br> Pokryta. - W głębi toń jeziorka sina<br> I mchu na głazach zielony aksamit...<br> Zresztą ni trawki, ni krzewu - jedynie<br> Woda i głazy, i mchy w rozpadlinie.</div><div style="margin:10px 0"> Tu na jeziora zeszliśmy wybrzeże,<br> Między zwalone bryły granitowe,<br> By obrać sobie ciche na noc leże<br> I mech jedwabny podesłać pod głowę<br> W miejscu, gdzie wielkie głazy pochylone<br> Od nocnych wichrów dawały osłonę.<br> Na niebie jeszcze dzień panował biały,<br> A słońce, góry zasłonięte grzbietem,<br> Barwiło w szczytach wyzębione skały<br> Złotem, purpurą albo fioletem...<br> Czasu dość było do zmierzchu. Usiadłem<br> Tuż nad zmrożonym jeziorka zwierciadłem,<br> Co z brzegów w śniegi oprawne i lody<br> W dali marszczyło czerniejące wody.<br> Patrzałem: jako w pracy nieustannej<br> Fala srebrzystą powłokę podmywa,<br> Aż tafla lodu, dźwięk wydając szklanny,<br> Pęka i dalej z szelestem odpływa;<br> Patrzałem: jako na posępnej toni<br> Kra oderwana krąży wkoło brzegu,<br> Jak jedna drugą potrąca i goni,<br> Na trud próżnego skazana obiegu...<br> I żałowałem, że się próżno kręci,<br> Przypominając sobie ludzką dolę,<br> W której, ach nieraz, wszystkie dobre chęci<br> W zaklętym muszą obracać się kole...</div><div style="margin:10px 0"> Tymczasem dołem gęstsze cienie rosły,<br> Bory zsiniały pod mgieł mleczną szatą<br> I szczyt nad głową zagasnął wyniosły:<br> Pobladł i barwę przyjął popielatą.<br> Wraz z znikającą jasnością promienną<br> Ostatnie życia uchodziły ślady...<br> Mrok zwiększył martwość pustkowia kamienną<br> I obszar zastygł, posępny i blady,<br> I swym straszliwym przytłoczył ogromem<br> Myśli zbłąkane w państwie nieruchomem.<br> Geniusz tych wyżyn, surowy i groźny,<br> Powstał z przepaści mierząc mnie oczyma;<br> Swego oddechu słał mi powiew mroźny<br> I naprzód rękę wyciągnął olbrzyma,<br> Rozpościerając dokoła nade mną<br> Milczenie pustyń, nieskończoność ciemną<br> I tę samotność zamarłego świata,<br> Co dziwnym smutkiem ludzką pierś przygniata;<br> Samotność, w której milczącym ogromie<br> Człowiek swą słabość poznaje widomie<br> I chce się cofać przed nieznaną mocą,<br> Przed rozesłaną na przepaściach nocą,<br> Przed skrytych potęg gwałtownym objawem,<br> Przed niezbłaganym bezlitosnym prawem,<br> Przed rozpasanych żywiołów odmętem,<br> Przed nieświadomym... tajnym... nieujętem...</div><div style="margin:10px 0"> Uczuciem takiej grozy pokonany,<br> Między zaciszne powróciłem ściany,<br> Gdzie towarzysze legli już strudzeni<br> Na mchu, pod dachem gościnnych kamieni;<br> I sam złożyłem głowę na posłaniu,<br> W półsennym teraz pogrążon dumaniu.</div><div style="margin:10px 0"> Noc gęste mroki zapuściła wszędzie:<br> Nawet błękity niebios przeźroczyste,<br> Oprawne dołem w czarnych skał krawędzie,<br> Stały się więcej ciemne, przepaściste,<br> I tylko ową błękitną ciemnotę<br> Gdzieniegdzie gwiazdy przetykały złote.<br> Ciemność rzuciła pomost przez otchłanie<br> I wyrównała wnętrza gór podarte;<br> Zostało jedno wielkie rusztowanie,<br> Zbitych granitów grzbiety rozpostarte,<br> Ponad którymi dwie wierzchołka wieże,<br> Dwa wyniesione ostrokręgi cieniu<br> Chwiać się zdawały w niebieskim eterze<br> Przy migotliwym drżących gwiazd promieniu.<br> Cisza - a jednak w tej pozornej ciszy<br> Wsłuchane ucho ciągłe wrzenie słyszy,<br> Szmer nieustanny, na który się składa<br> Wszystko, co głosem z życia się spowiada:<br> I woda, która gdzieś w szczelinie syczy,<br> I fal powietrza szelest tajemniczy,<br> I pękających głazów łoskot głuchy,<br> I wszystkie świata na wpół senne ruchy.<br> Czasami skała u szczytu wisząca<br> Stoczy się na dół i z przeciągłym grzmotem<br> O najeżone ściany się roztrąca;<br> Huk długo echa powtarzają potem...<br> Aż rozsypany głaz na drobne części<br> W wąwozie gradem kamieni zachrzęści.</div><div style="margin:10px 0"> I znowu wszystko wraca do spokoju;<br> Tylko, jak dawniej, szepczą z sobą góry<br> Podmuchem wiatru i szemraniem zdroju;<br> I znowu płynie cicha pieśń natury<br> W gwiaździste sfery, w przestrzeń nieskończoną,<br> Gdzie wszystkie pieśni zdążają i toną,<br> I tam się wiąże, i zlewa, i brata<br> Z całą harmonią zaziemskiego świata.</div><div style="margin:10px 0"> W ślad za tą pieśnią myśli moje biegły,<br> Wyswobodzone z tłoczącej je grozy.<br> Wolny, choć prawom powszechnym podległy,<br> Duch mój wstępował na gwiaździste wozy<br> I tracił z oczu ludzkich istnień chwile,<br> I wydeptany ślad na ziemskiej bryle;<br> I zapominał o swojej obroży,<br> I o boleści, co go we śnie trwoży.<br> On się zanurzył w źródle wiecznie żywem,<br> Poruszającym wielkie koło bytu;<br> Uczuł się jednym łańcucha ogniwem<br> Rozciągniętego przez otchłań błękitu;<br> On znalazł wspólne ognisko żywotów<br> I związek z całym ogromem stworzenia,<br> Z wieczystym duchem, co mu podać gotów<br> Rękę z ciemności albo z gwiazd płomienia;<br> Więc w rozpostartej na przepaściach nocy<br> Już opuszczenia nie czuł i niemocy,<br> I mógł się poddać, jako drobny atom,</div><div style="margin:10px 0"> Tej twórczej myśli, co przewodzi światom,<br> I z nieodmiennym zgodzić się wyrokiem,<br> I odpoczywać, jak pod matki okiem.</div><div style="margin:10px 0"><br /></a><br />poem by <a href="http://pl.citatepedia.ro/by.php?a=Adam+Asnyk">Adam Asnyk</a> from <i>W Tatrach</i><div class=q> <img src="https://www.citatepedia.ro/g/32share.png" style="float:left" alt="Share"> <script type="text/javascript" src="//s7.addthis.com/js/300/addthis_widget.js#pubid=citatepedia" async="async"></script><div style="display:inline-block" class="addthis_sharing_toolbox" data-url="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=908" data-title="Noc pod Wysoką de Adam Asnyk" data-description="Wieczór się zbliżał, a nad naszą głową/ Wciąż wyrastały prostopadłe ściany/ I wciąż się zdawał oddalać na nowo/ Wierzchołek w słońca promieniach kąpany:/ Więc trzeba było myśleć o noclegu,/ Zanim nas zdradne ciemności zas..."></div> </div> </div>
solid border
dashed border
dotted border
double border
groove border
ridge border
inset border
outset border
no border
blue
green
red
purple
cyan
gold
silver
black