Click in the field, then press CTRL+C to copy the HTML code
Copy
<div style="background:#fff;border:#bbb dashed 1px;padding:5px"><a href="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=898" style="color:#000;text-decoration:none"><div style="margin:10px 0"><strong>Wstęp</strong></div><div style="margin:10px 0">O matko ziemio, dobra karmicielko!<br> Żywisz nas hojnie przy swej piersi mlecznej<br> Niebieskiej rosy ożywczą kropelką<br> I promieniami jasności słonecznej,<br> Które przerabiasz na chleb, co się mnoży<br> Codziennym cudem wiecznej myśli bożej.</div><div style="margin:10px 0"> O matko ziemio! ty nam dając ciało,<br> Zbudzoną duszę karmisz na swym łonie -<br> Dajesz jej poznać świata piękność całą,<br> Oprowadzając przez błękitne tonie,<br> I po gwiaździstym unosisz przestworze,<br> Co dzień poranku odnawiając zorze...</div><div style="margin:10px 0"> Roztaczasz przed nią kształtów nieskończoność<br> I coraz nowe przesuwasz obrazy,<br> Stroisz się w błękit morza, w łąk zieloność,<br> W błyszczące piaski, w niebotyczne głazy,<br> Rozwijasz widzeń tęczę malowniczą<br> I świeżych wrażeń napawasz słodyczą.</div><div style="margin:10px 0"> Ty ją przenikasz barw i dźwięków falą,<br> Przez zmysły drogę otwierając do niej,<br> Rzucasz w nią ognie, co się wiecznie palą<br> W obłoku marzeń i kwiecistej woni,<br> Podajesz przędzę, którą ona bierze,<br> Snując z niej dalej pasma uczuć świeże.</div><div style="margin:10px 0"> Ty jej swe wszystkie skarby zgromadzone<br> Rzucasz na pastwę z rozrzutnością matki,<br> Pozwalasz zdzierać z twarzy swej zasłonę<br> I coraz nowe zadajesz zagadki,<br> Kryjąc w swej dłoni jako Izys czarna<br> Kwiaty lotusów i pszeniczne ziarna.</div><div style="margin:10px 0"> Dobra piastunko! trzymasz nas tak mocno<br> Na swojej piersi, co się ciągle chwieje -<br> Sny cudowności zsyłasz porą nocną,<br> A we dnie własne opowiadasz dzieje...<br> Nawet prostaczkom dając mądrość wielką,<br> Dobra piastunko i nauczycielko!</div><div style="margin:10px 0"> My się nie możem oderwać od ciebie,<br> Ciężarem ciała z ciałem twym spojeni,<br> I chociaż myślą wzlatujem po niebie,<br> Sny zaświatowe ścigając w przestrzeni,<br> Musimy zawsze czuć pod nogą swoją<br> Ten grunt, na którym kształty nasze stoją.</div><div style="margin:10px 0"> Musimy z tobą w zgodzie żyć - inaczej<br> Duch się obłąka w mgle urojeń ciemnej,<br> W złudnych zachwytach, w bezpłodnej rozpaczy,<br> W sennym omdleniu lub walce daremnej,<br> I poza światem pędzi żywot chory,<br> Nie mając twardej dla siebie podpory.</div><div style="margin:10px 0"> Musim żyć z tobą w zgodzie - do mogiły,<br> Chociaż cel wyższy stawiamy przed oczy -<br> Pragnąc zaczerpnąć świeży zasób siły,<br> Każdy z nas musi w walce, którą toczy,<br> Tak jak Anteusz dotykać się ziemi...<br> Bośmy, o matko, wszyscy dziećmi twemi.</div><div style="margin:10px 0"> Na twoich błoniach wschodzimy jak kwiaty,<br> A ty stosowne nam wyznaczasz grządki;<br> Każdy dla siebie znajdzie grunt bogaty,<br> Swych poprzedników prochy i pamiątki,<br> I każdy tylko na swej własnej niwie<br> Może zakwitać silnie i szczęśliwie.</div><div style="margin:10px 0"> Tam tylko znajdzie odpowiednie soki,<br> Właściwy zakres i warunki bytu,<br> Skwarny blask słońca albo cień głęboki,<br> Modrą toń jezior lub krawędź granitu,<br> Tam kształt i barwę właściwą przybiera,<br> Na czas dojrzewa - i na czas zamiera.</div><div style="margin:10px 0"> Zna się z burzami swej ojczystej strony<br> I z tchnieniem wiosny, która go upieści...<br> I od początku idzie uzbrojony<br> Na rozkosz życia i jego boleści.<br> Więc nic dziwnego, że nad wszystkie inne<br> Musi ukochać zagony rodzinne.</div><div style="margin:10px 0"> To przywiązanie, które ludzie prości<br> Czerpią z cichego z naturą przymierza,<br> Stwarza ojczyznę jako cel miłości<br> I coraz więcej zakres swój rozszerza,<br> Aż cały krąg twój obejmie, o ziemio!<br> Razem z zmarłymi, co w grobowcach drzemią.</div><div style="margin:10px 0"> A kto ukochał ciebie sercem swojem<br> I w twe objęcia chyli się z tęsknotą,<br> Tego pogodnym obdarzasz spokojem,<br> Spojrzeniem matki i matki pieszczotą<br> W zaczarowane znów wprowadzasz koło,<br> Wracając młodość jasną i wesołą.</div><div style="margin:10px 0"> Chociaż do ciebie przybędzie złamany,<br> Uchodząc losów ciężkiego rozbicia,<br> Ty, dobrotliwa, zagoisz mu rany<br> I spędzisz z duszy palący ból życia,<br> I cierpiącego pojednasz człowieka<br> Z tym, co już przeżył, i z tym, co go czeka.</div><div style="margin:10px 0"> I wszystkim, którzy do ciebie się garną,<br> Pozwalasz zebrać odpowiednie żniwo;<br> Młodzieńcom dajesz serca moc ofiarną,<br> A starcom dajesz wytrwałość cierpliwą,<br> Zadowolenie, co twarz krasi bladą,<br> I uśmiech, z jakim do grobu się kładą.</div><div style="margin:10px 0"> Bo ty, o matko, masz dla swoich dzieci<br> Zawsze miłością promienne oblicze,<br> I twój wzrok jasny, co nam w życiu świeci,<br> Jeszcze rozwidnia mroki tajemnicze,<br> Kiedy zamykasz miłosierne łono<br> Nad garścią prochów - prochom powróconą.</div><div style="margin:10px 0"><br /></a><br />poem by <a href="http://pl.citatepedia.ro/by.php?a=Adam+Asnyk">Adam Asnyk</a> from <i>W Tatrach</i><div class=q> <img src="https://www.citatepedia.ro/g/32share.png" style="float:left" alt="Share"> <script type="text/javascript" src="//s7.addthis.com/js/300/addthis_widget.js#pubid=citatepedia" async="async"></script><div style="display:inline-block" class="addthis_sharing_toolbox" data-url="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=898" data-title="Wstęp de Adam Asnyk" data-description="O matko ziemio, dobra karmicielko!/ Żywisz nas hojnie przy swej piersi mlecznej/ Niebieskiej rosy ożywczą kropelką/ I promieniami jasności słonecznej,/ Które przerabiasz na chleb, co się mnoży/ Codziennym cudem wiecznej myśli bożej./ O ..."></div> </div> </div>
solid border
dashed border
dotted border
double border
groove border
ridge border
inset border
outset border
no border
blue
green
red
purple
cyan
gold
silver
black