Click in the field, then press CTRL+C to copy the HTML code
Copy
<div style="background:#fff;border:#bbb dashed 1px;padding:5px"><a href="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=892" style="color:#000;text-decoration:none"><div style="margin:10px 0"><strong>Sen grobów II</strong></div><div style="margin:10px 0">Gdzie niegdyś duchom poczynione szkody<br> Mierzyłem bólem połamanych skrzydeł,<br> Tam dziś cierpiące odwiedzać narody</div><div style="margin:10px 0"> Szedłem spokojny pomimo straszydeł,<br> Pod wodzą mistrza, co z ciemnej otchłani<br> Wysnuwał tęczę krwawych malowideł.</div><div style="margin:10px 0"> Przywędrowałem do smutnej przystani,<br> Skąd odbijają od ziemskiego lądu<br> Na niemoc ducha i hańbę skazani.</div><div style="margin:10px 0"> Zastałem tłumy czekające sądu,<br> Co jak spłoszone stada nocnych ptaków<br> Wzdłuż huczącego wzlatywały prądu.</div><div style="margin:10px 0"> Tyle tam było przeklętych orszaków,<br> Żem się aż cofnął z grozy i zdziwienia,<br> Poznając wszędzie braci i rodaków.</div><div style="margin:10px 0"> I naraz wszystkie głosy utrapienia<br> Podziemia jaskiń napełniły zgrzytem,<br> Aż echem piekieł odwrzasły przedsienia.</div><div style="margin:10px 0"> Rozpaczy straszna pieśń ponad rozbitem<br> Ciał rumowiskiem wzięła wszystkie tony<br> I urąganiem, męczarnią dobytem,</div><div style="margin:10px 0"> Związała jęków niesfornych miliony,<br> I tak nad duchów kolumną powietrzną<br> Jakoby sztandar wiała potępiony.</div><div style="margin:10px 0"> Chociażem wzgardę poślubował wieczną<br> Dla istnień światom wymiecionych z drogi,<br> Przecież ujęty zgryzotą serdeczną,</div><div style="margin:10px 0"> Zadrżałem z bólu, litości i trwogi,<br> Słysząc tę skargę na wieczność rzuconą<br> I o piekielne odtrąconą progi.</div><div style="margin:10px 0"> Zachód się palił łunami czerwono,<br> I w purpurowym ogniu szpetne głębie<br> Rozpościerały tajemnicze łono.</div><div style="margin:10px 0"> Ja szedłem dalej po skalistym zrębie<br> Między pierzchliwych widziadeł orszaki;<br> Wtem otoczyły mnie wieńcem gołębie.</div><div style="margin:10px 0"> Spojrzałem zdziwień na te czyste ptaki,<br> Białe, od krwawych promieni różowe,<br> Gdy, roztopione wprzód w powietrzne szlaki,</div><div style="margin:10px 0"> Jak róż girlanda spadły mi na głowę...<br> Skądże, myślałem, ich niewinne loty,<br> Pokierowane w gwiazdy zodiakowe -</div><div style="margin:10px 0"> I w słońc promiennych wplecione obroty,<br> Tu je przyniosły od biegu omdlałe<br> I gnane wichrem anielskiej tęsknoty?</div><div style="margin:10px 0"> Czym zawiniły te latawce białe,<br> Że na tym smutnym znalazły się brzegu,<br> Skąd nie ma wyjścia już na wieki całe?</div><div style="margin:10px 0"> Ach! nie na takim spoczywać noclegu<br> Żeglarzom nieba najczystszych błękitów<br> I łamać skrzydła jaśniejsze od śniegu</div><div style="margin:10px 0"> Na ostrzach łzami wzrosłych stalaktytów,<br> I ślepnąć w blasku podziemnych płomieni<br> W owej krainie zatraconych bytów!</div><div style="margin:10px 0"> Kiedym to myślał, stada srebrnych cieni<br> Ponad burzliwe zniżyły się fale<br> I piły chciwie z ich czarnych strumieni</div><div style="margin:10px 0"> Gorycz, co na śmierć upaja - i w szale<br> Krwawiły piersi, lecąc obłąkane,<br> I siadły dumać na nadbrzeżnej skale.</div><div style="margin:10px 0"> Stamtąd wpatrzone w pożary rumiane,<br> W podziemnych ognisk jaskrawe wytryski,<br> Myślały może, jasnością oblane,</div><div style="margin:10px 0"> Że się rumienić poczyna świt bliski; -<br> Bo wszystkie naraz zerwały się lotem,,<br> W płomiennych wężów duszące uściski</div><div style="margin:10px 0"> Spływając, chwilę purpurą i złotem<br> Migały w blasku ubarwionej szaty,<br> Aż znikły wszystkie pod dymu namiotem.</div><div style="margin:10px 0"> I tylko pieczar ponure komnaty<br> Wstrzęsły się śmiechu szatańskiego wrzawą,<br> Gdy się posypał cichy proch skrzydlaty.</div><div style="margin:10px 0"> Zanim się nad tą zadumałem sprawą,<br> Rzekł mi przewodnik: "Widziałeś tę marną,<br> Za poświęceniem goniącą i sławą,</div><div style="margin:10px 0"> Czeredę sylfów, czystą i ofiarną,<br> Co chciwie napój wysącza boleści<br> I w płomień ciska duszy swojej ziarno?</div><div style="margin:10px 0"> Ich trwanie, ziemskiej pozbawione treści,<br> Jest jednym ciągiem pragnień i niemocy,<br> Błyszczy się chwilę i ginie bez części.</div><div style="margin:10px 0"> Pokój im w cichej zapomnienia nocy!<br> Ich jest królestwo pośmiertnej pogody,<br> Aż je odkopią grabarze północy".</div><div style="margin:10px 0"> Umilkł - i szliśmy dalej ponad wody,<br> Co rozwścieklone z rykiem nawałnicy<br> O skał się tłukły granitowe spody.</div><div style="margin:10px 0"> Przed nami sterczał najwyższej iglicy<br> Lodowy cypel, zatopiony w chmurze<br> I opasany wstęgą błyskawicy.</div><div style="margin:10px 0"> Jakby umarłej panując naturze,<br> Wstrząsał się cały wulkanicznym grzmotem<br> I głuszył ryki odmętów i burze.</div><div style="margin:10px 0"> Tam, walcząc z urwisk wstrząsanych wywrotem,<br> Pełznąc po głazach strącanych od gromów,<br> Nie zastraszony burzą ni łoskotem,</div><div style="margin:10px 0"> Po ostrzach lawy i ostrogach łomów<br> Piąłem się zwieszon na przepaści krańce,<br> Jak atom wobec lodowych ogromów.</div><div style="margin:10px 0"> I tylko wichry - pustyń wychowańce<br> W ślad mojej drogi wyły po rozdrożach,<br> Szturmując z lawin usypane szańce</div><div style="margin:10px 0"> Lub się błąkając w lodowatych morzach;<br> Tylko potoki - z rozdartego łona<br> Olbrzymią raną po kamiennych łożach</div><div style="margin:10px 0"> Rzucały wody huczącej brzemiona<br> W zakryte oczom tajemnicze cieśnie,<br> Skąd tylko pary powiewna zasłona</div><div style="margin:10px 0"> Zraszała skalne porosty i pleśnie;<br> Tylko pędzone wichrem mgły przelotne,<br> Niby widzenia pochwytane we śnie,</div><div style="margin:10px 0"> Biegły po szczytach w przestrzenie samotne,<br> A wypełniając bezdenne obszary,<br> Porozwieszały swe płaszcze wilgotne.</div><div style="margin:10px 0"> I dalej - coraz przepaścistsze jary<br> Porozgradzały straszliwe przystępy,<br> I coraz bardziej tonęły w mgle szarej</div><div style="margin:10px 0"> Ciemnych granitów poszarpane strzępy;<br> Tak, że nareszcie za mną i przede mną<br> Góry, przepaści, lawiny, skał kępy</div><div style="margin:10px 0"> Stopniały wszystkie w nieskończoność ciemną -<br> Już blisko celu, i srebrzyste ostrze,<br> Co pracą ogni wewnętrznych podziemną</div><div style="margin:10px 0"> Rzuciło w błękit swe dymiące nozdrze,<br> Wkrótce w ostatnim zdobyte okopie,<br> Pod stopą moją widnokrąg rozpostrze.</div><div style="margin:10px 0"> Jestem - i chyba w błękit się roztopię;<br> Wpółprzechylony w przymglone powietrze,<br> W gasnących świateł opływam potopie</div><div style="margin:10px 0"> I łowię wzrokiem te barwy wciąż bledsze,<br> Co w nowe coraz zlewają się tony,<br> Zanim je wszystkie ręka nocy zetrze.</div><div style="margin:10px 0"> Zrazu nic widzieć nie mogłem olśniony;<br> Niebo i ziemia, w szalonym zawrocie,<br> Spływały w jeden łańcuch nieschwycony,</div><div style="margin:10px 0"> I w nierozdzielnym powiązane splocie,<br> Gór rusztowania, niebieskie przestworza,<br> Doliny ledwie widzialne w przelocie,</div><div style="margin:10px 0"> Srebrne wód spadki i błyszczące morza<br> Migały naraz przed zdumionym okiem -<br> A nad tym wszystkim jedna wielka zorza.</div><div style="margin:10px 0"> Od strony morza, nad urwiska bokiem,<br> Obok krateru, co wieczyście płonie,<br> Osłonion dymu przejrzystym obłokiem,</div><div style="margin:10px 0"> Ze łzami w oczach, w błyskawic koronie,<br> Na piedestale, z złotą harfą w ręku,<br> Siedział lutnista na obłocznym tronie.</div><div style="margin:10px 0"> Nogę swą oparł na liktorskim pęku<br> I drżącą rękę kładł na złote struny,<br> A harfa jego - orężnego szczęku</div><div style="margin:10px 0"> Pełna, a dla niej przygrywką - pioruny.<br> Posąg to w przyszłość obróceń daleką,<br> Zagadkowymi wypełniony runy;</div><div style="margin:10px 0"> Przed nim duch ludu trzaska trumny wieko,<br> A obleczony szatą purpurową,<br> Na krwawe strugi spogląda, co cieką.</div><div style="margin:10px 0"> Dalej Polelum, pod jutrznią tęczową,<br> Na piersiach brata umarłego trzyma,<br> Trupią dłoń jego wznosi ponad głową</div><div style="margin:10px 0"> I u chmur żebrze piorunów oczyma.<br> Obok na stosie strzaskanych oręży<br> Przy popielnicy z prochami olbrzyma</div><div style="margin:10px 0"> Dwie dziewic: jedna wstrząsa kłębek węży<br> I nóż skrwawiony, jak Nemezis gniewna;<br> Woła: "Kto za mną, nim umrze, zwycięży".</div><div style="margin:10px 0"> Druga, w liliowym wianku lutnia śpiewna,<br> Wiatrom się skarży, że nad sercem ludu<br> Więcej ma władzy płaczącego drewna</div><div style="margin:10px 0"> Nieczuły kawał i nadzieja cudu -<br> Niźli królewska boleść, stos ofiarny<br> I cała przyszłość spodlenia i brudu.</div><div style="margin:10px 0"> A z drugiej strony tętni jeździec czarny<br> I całun śniegu piersią konia kraje,<br> Zwrócony biegiem ku gwieździe polarnej,</div><div style="margin:10px 0"> Grzmiąco przyzywa: "Kto rycerz, niech wstaje!"<br> Tak coraz dalej wokoło lutnisty<br> Widziałem całą białych widem zgraję,</div><div style="margin:10px 0"> Zarysowaną z lekka w wieniec mglisty,<br> Który wypełniał ciemne tło obrazu,<br> Składając jeden długi sen kwiecisty.</div><div style="margin:10px 0"> Wpatrzony stałem na krawędzi głazu,<br> Nie śmiejąc skłócić powietrza westchnieniem,<br> Nie mogąc znaleźć w swych ustach wyrazu</div><div style="margin:10px 0"> W zachwycie przed tym cudownym widzeniem;<br> I chciałem wżyć się w tę całość natchnioną,<br> A naznaczoną piekielnym znamieniem.</div><div style="margin:10px 0"> Niełatwo walką duszy swej szaloną<br> Rozgrodzić niebios i piekieł potęgi<br> I stać na szczycie bólu przed zhańbioną;</div><div style="margin:10px 0"> Na zatracone patrząc widnokręgi,<br> Zachować dumy błyskawiczny wieniec,<br> Nie łamiąc Bogu czynionej przysięgi.</div><div style="margin:10px 0"> Ten więc przede mną wielki potępieniec,<br> Co deptał światów zwyczajne porządki<br> I duchom wstydu wypalił rumieniec,</div><div style="margin:10px 0"> Gnając je myślą w genetyczne wrzątki,<br> W apoteozie swej posępnej doli<br> Jaśniał jak niebem gardzące wyjątki.</div><div style="margin:10px 0"> Ach! wobec niego korząc się - powoli<br> Traciłem dotąd niezłomną pogodę,<br> Chciałem się wyrzec narzuconej roli,</div><div style="margin:10px 0"> Na wszystkie ciosy mieć znów serce młode,<br> I walcząc przeciw naznaczonym sądom,<br> W piekielnych ogniach walki wziąść nagrodę.</div><div style="margin:10px 0"> Bo któż się może oprzeć takim prądom,<br> Co rozrywają zasklepione rany!<br> Któż może nędzy niezmiennej zarządom</div><div style="margin:10px 0"> Spokojnie duch swój powierzyć stroskany?<br> Z wytkniętych torów nigdy nie wykraczać,<br> By nieomylnej doczekać wygranej!</div><div style="margin:10px 0"> Gdy tak sam z sobą bój począłem staczać,<br> Wtopiony wzrokiem w chmurną postać mistrza,<br> Wichry przybiegły po lutni rozpaczać,</div><div style="margin:10px 0"> I coraz bardziej burzliwa i mglistsza<br> Fala harmonii spłynęła w błękity,<br> I niebios coraz jaskrawość ognistsza</div><div style="margin:10px 0"> Porozciągała swe płonące świty,<br> I coraz więcej ciemniały ku górze<br> Bezksiężycowe posępne zenity.</div><div style="margin:10px 0"> Tymczasem wulkan w płomieniste róże<br> Ubrał się cały - i hukiem podziemnym<br> Wraz z piorunami, które słały burze,</div><div style="margin:10px 0"> Wtórował pieśni natchnieniom tajemnym;<br> A z dołu jeszcze, pod olbrzymią skałą,<br> Rozbijające się na pasie ciemnym</div><div style="margin:10px 0"> Morze odmęty swoje rozkiełznało<br> I z bezkrańcowej wyjącej przestrzeni<br> Trzecią pieśń straszną do wierzchołka słało.</div><div style="margin:10px 0"> Jakby za danym hasłem potępieni<br> Zaczęli z tajnych wychodzić kryjówek. -<br> Była to chmura połowicznych cieni,</div><div style="margin:10px 0"> Co pozbawiona rąk i trupich główek,<br> Z grobowców nagie szkielety wywlekła,<br> Do rozpaczliwych zagnana wędrówek.</div><div style="margin:10px 0"> Straszna je wiedźma po ramionach siekła,<br> Pędząc jak trzodę przez płomienie żrące,<br> By nie uciekły na dno swego piekła.</div><div style="margin:10px 0"> Tylko się kości kurczyły płaczące<br> I w łez przydrożne padały kałuże,<br> Chcąc tam swe rany ochłodzić piekące;</div><div style="margin:10px 0"> I ani całej zgrozy nie powtórzę,<br> Jak wypraszały się widma od męki,<br> Z jaką niechęcią pełzły pod to wzgórze,</div><div style="margin:10px 0"> Skąd brzmiały harfy piorunowe dźwięki,<br> I jak bolesnym przejmował mię wstrętem<br> Ten trupi zastęp bez głowy i ręki.</div><div style="margin:10px 0"> Przyszedł nareszcie i w kole przeklętem<br> Naprzeciw mistrza rozpostarł się tronu;<br> Tu, jakby pieśni porwany zamętem,</div><div style="margin:10px 0"> Stracić miał pamięć haniebnego zgonu,<br> Cały się łańcuch ożywił występny<br> I w takt dzikiego kołysał się tonu.</div><div style="margin:10px 0"> Z trwogą patrzałem na taniec posępny,<br> Na te szkielety, wsłuchane ciekawie<br> W tok pieśni dla ich bytów niedostępny;</div><div style="margin:10px 0"> I kiedy lutnia zagrzmiała o sławie,<br> Żywiej zabłysła ich próchen bielizna<br> I w wojowniczej stanęły postawie. -</div><div style="margin:10px 0"> A kiedy lutnia wyjękła: "Ojczyzna",<br> Poodrzucały swe skrawione płótna,<br> I silniej od nich wionęła zgnilizna.</div><div style="margin:10px 0"> Gdy coraz bardziej pieśń szalała smutna<br> W pourywane chaotyczne spadki,<br> Na ziemię padła czereda pokutna</div><div style="margin:10px 0"> I wszczęła wyciem głośno wzywać matki!<br> Aż dreszcz przejmował patrzeć na te wstrętne<br> Spróchniałych kości skrzypiące ostatki,</div><div style="margin:10px 0"> Jak się w targania rzucały namiętne,<br> Jak się przykrzyły niebu swymi modły<br> I o zniszczenie błagały doszczętne.</div><div style="margin:10px 0"> Długo się w bólach pasował proch podły,<br> Nim się odważył powstać o swej sile,<br> I tam, gdzie harfy natchnienia go wiodły,</div><div style="margin:10px 0"> Iść - na wiekowej oprzeć się mogile;<br> Lecz przy odgłosie wulkanicznych grzmotów<br> Zerwał się przecież - i wrzeszcząc opile,</div><div style="margin:10px 0"> Straszne przysięgi składał, że już gotów. -<br> Ruszyły naprzód te krzywoprzysiężne,<br> Rożna mi ętnione do niezwykłych lotów</div><div style="margin:10px 0"> Mary wpółsenne, liche, niedołężne,<br> Gnane boleścią, przestrachem, rozpaczą,<br> Jako upiorów hufce bezorężne;</div><div style="margin:10px 0"> I kędy orły nad grobowcem kraczą,<br> I kędy tylko nad przepaści łonem<br> Porozwieszane czarne świerki płaczą,</div><div style="margin:10px 0"> W miejscu grobową ciszą uświęconem,<br> Na okrwawiony szaniec uroczyska<br> Biegły ohydne za nikczemnym zgonem.</div><div style="margin:10px 0"> I wnet się smutne zatrzęsły zwaliska -<br> I cichych westchnień przedarły się tony -<br> I w głębi lochu trumna czy kołyska</div><div style="margin:10px 0"> W gwiazd się jaśniejsze przybrała korony -<br> I całą martwość grobowego świata<br> Oświecił z góry księżyc przerażony.</div><div style="margin:10px 0"> Srebrna mgła, duchów niewidzialnych szata,<br> Rozfalowana tajemniczym drżeniem,<br> Ponad grobami zawisła skrzydlata,</div><div style="margin:10px 0"> Trącana widzeń wzlatujących tchnieniem;<br> A na niej blade zakwitły postacie,<br> Narysowane miesięcznym promieniem.</div><div style="margin:10px 0"> I pełno było w tej obłocznej szacie<br> Zaledwie przeczuć dających się szmerów,<br> O pohańbionym teraz majestacie</div><div style="margin:10px 0"> Rozmyślających dawnych bohaterów;<br> I pełno wonnych przeszłością podmuchów,<br> Z nadziemskiej sfery płynących eterów.</div><div style="margin:10px 0"> Coraz się więcej rozszerzał krąg duchów,<br> Jakby się wieków otchłanie otwarły,<br> Jakby się wydarł ze swoich łańcuchów</div><div style="margin:10px 0"> I tu na świadka stanął świat umarły -<br> W tej sybillicznej nocy zatracenia<br> Z pogardą patrzeć na bezgłowe karły.</div><div style="margin:10px 0"> Wszystkich żywiołów zmieszały się tchnienia<br> I wszystkich potęg nadzmysłowe straże<br> Przyszły do ziemi szturmować sumienia,</div><div style="margin:10px 0"> A rozgrzebując milczące cmentarze,<br> Zajrzeć w ludzkości zapleśniałe serce,<br> Czy nic - prócz pleśni - więcej nic pokaże.</div><div style="margin:10px 0"> W takiej szalonej widziadeł rozterce<br> Trwoga i boleść wiały nieskończone,<br> Jakby w przeklętej od nieba szermierce</div><div style="margin:10px 0"> Miały być struny przeczuć potrącone<br> I w rozstrzygnięciu krwawego dramatu<br> Poza tryumfem piekieł nie skażone;</div><div style="margin:10px 0"> Wschodzące słońce miało wskazać światu,<br> W długim szeregu zatraceń i zniszczeń,<br> Od legendowych rajów Eufratu,</div><div style="margin:10px 0"> Drogę - wśród ciągłych bojów i oczyszczeń<br> Do tej anielskiej ojczyzny wszech ludów,<br> Co wolna, w chwili osiągniętych ziszczeń</div><div style="margin:10px 0"> Spłynie z rozbitej dziś kolebki cudów.</div><div style="margin:10px 0"><br /></a><br />poem by <a href="http://pl.citatepedia.ro/by.php?a=Adam+Asnyk">Adam Asnyk</a> from <i>Sen grobów</i><div class=q> <img src="https://www.citatepedia.ro/g/32share.png" style="float:left" alt="Share"> <script type="text/javascript" src="//s7.addthis.com/js/300/addthis_widget.js#pubid=citatepedia" async="async"></script><div style="display:inline-block" class="addthis_sharing_toolbox" data-url="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=892" data-title="Sen grobów II de Adam Asnyk" data-description="Gdzie niegdyś duchom poczynione szkody/ Mierzyłem bólem połamanych skrzydeł,/ Tam dziś cierpiące odwiedzać narody/ Szedłem spokojny pomimo straszydeł,/ Pod wodzą mistrza, co z ciemnej otchłani/ Wysnuwał tęczę krwawych malowideł./ P..."></div> </div> </div>
solid border
dashed border
dotted border
double border
groove border
ridge border
inset border
outset border
no border
blue
green
red
purple
cyan
gold
silver
black