Click in the field, then press CTRL+C to copy the HTML code
Copy
<div style="background:#fff;border:#bbb dashed 1px;padding:5px"><a href="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=891" style="color:#000;text-decoration:none"><div style="margin:10px 0"><strong>Sen grobów I</strong></div><div style="margin:10px 0">W posępną nocy zaszedłem krainę,<br>Po śniegu, co się usuwał pode mną -<br>I przez powietrze zmrożone i sine,</div><div style="margin:10px 0">Które zawisło nad przepaścią ciemną,<br>Rzucałem trwożne spojrzenia w pustkowie,<br>Bo czułem trwogę w mej piersi nikczemną.</div><div style="margin:10px 0">Włos mi się jeżył przymarzły na głowie,<br>Na duszę dziwna przerażeń zmartwiałość<br>Spadła i skrzydła rozpostarła sowie;</div><div style="margin:10px 0">I oślepiała mnie ta śniegu białość,<br>I obłąkały mnie te nocne cienie,<br>I upajała mnie ta skamieniałość.</div><div style="margin:10px 0">I to zamarłej pustyni milczenie<br>Zdało się łamać we mnie życia prawa;<br>Byłem jak ciemność, rzucony w przestrzenie,</div><div style="margin:10px 0">I nie wiedziałem, czy to sen, czy jawa;<br>O bycie własnym wątpiąc, znicestwiony,<br>W białym tumanie jak znikomość mgława</div><div style="margin:10px 0">Niknąc, leciałem, tym wirem niesiony,<br>Bez tchu, pamięci, w milczące otchłanie,<br>Spowity w śnieżnej zamieci osłony.</div><div style="margin:10px 0">Ani to blade poranku świtanie<br>Nadeszło ująć martwości złowrogiej,<br>Co z chłodnych puchów utkała posłanie</div><div style="margin:10px 0">Zniknionej ziemi, ani wśród tej drogi,<br>Do zatracenia podobnej odmętów,<br>Nie rozdarł ciszy żaden szmer ubogi,</div><div style="margin:10px 0">I nawet echa dalekich lamentów<br>Nie biegły świadczyć o istnień ruinie,<br>Strąconych z życia powierzchni bez szczętów.</div><div style="margin:10px 0">W tej niezmierzonej ciemności godzinie<br>Czasu już długa przeciekała wieczność,<br>A nieruchome nicestwa pustynie</div><div style="margin:10px 0">Nie przyszła mierzyć codzienna słoneczność<br>Zwyczajnych światów, i noc nieskończona<br>Trwała - jak trwania ostatnia konieczność.</div><div style="margin:10px 0">Zrazu myślałem, że mnie ból pokona,<br>Że mnie wstręt zdławi, a przestrach oniemi,<br>I że ta próżnia niebios potępiona,</div><div style="margin:10px 0">Co bez powietrza zda się i bez ziemi,<br>Mnie w nieruchome opasawszy skręty,<br>Z cieniami tylko porówna czarnemi,</div><div style="margin:10px 0">I że w tę straszną ponurość wsiąknięty<br>Utonę głucho bez łez i bez jęku,<br>Zaprzepaszczony i w mgły rozpierzchnięty.</div><div style="margin:10px 0">Lecz i ten koniec nawet, pełen wdzięku<br>Wobec ohydy upiornego bytu,<br>Jak widmo z światów dobyte rozdźwięku,</div><div style="margin:10px 0">Pierzchał przede mną wśród męczarń przesytu,<br>I wciąż płynąłem, jako rzecz bezwładna,<br>Przeciw ciemnemu nicestwa korytu.</div><div style="margin:10px 0">Otucha mnie też nie karmiła zdradna,<br>Bom się czuł skonan - myślą pogrobową,<br>Dla której przyszłość nie świeci już żadna;</div><div style="margin:10px 0">I całą przeszłość niosłem bezechową<br>Na barkach swoich - w kraje bezpowrotne,<br>Rozpamiętując jej umarłe słowo.</div><div style="margin:10px 0">Dalej więc, przez te wybrzeża samotne,<br>Przez mgieł powodzie, przez zaspy śniegowe,<br>Przez niebios brudne plamy i przez błotne</div><div style="margin:10px 0">Zacisza bagien, przez stepy jałowe,<br>Gorzkie jeziora, piaszczyste wydmuchy<br>Pędziłem - chmury roztrącając płowe.</div><div style="margin:10px 0">Pytałem tylko siebie: Gdzie są duchy<br>Z rozbitych siedzib na wieki wyparte?<br>I zatraconych światów gdzie okruchy?</div><div style="margin:10px 0">Wszystko zostałoż bez śladu zatarte?<br>I źadneź widmo nie przyjdzie mnie trwożyć,<br>Na swoje piersi wskazując rozdarte?</div><div style="margin:10px 0">Z plemion, co jutra nie umiały dożyć,<br>Nie pozostałoź śladu nawet w próchnie,<br>Co bym na sercu swoim mógł położyć?</div><div style="margin:10px 0">I żaden z lodów płomień nie wybuchnie,<br>Co by mi wskazał grobów tajne nory,<br>Gdzie ton harfowy padł - i w kirach głuchnie?</div><div style="margin:10px 0">Źadneź się nawet nie zlęgną potwory<br>Z mętnych zapłodnień, zgnilizn i kałuży,<br>Co by przeznaczeń złamawszy zapory,</div><div style="margin:10px 0">Powstały straszne wśród mogilnej burzy?<br>Ale nic - jedno, wielkie, uroczyste,<br>Co się nie błyska nawet i nie chmurzy,</div><div style="margin:10px 0">Przestrzenie sobą wypełniło mgliste;<br>A jam je musiał, do dna mierząc wzrokiem,<br>Za swe dziedzictwo przyjąć - i wieczyste.</div><div style="margin:10px 0">Krusząc się pod tym haniebnym wyrokiem,<br>Przypominałem stracone obrazy:<br>Gdy tęcze grały nad życia obłokiem,</div><div style="margin:10px 0">Gdy nawet z łomów dźwigały się głazy,<br>A rozbujane w takt Amfionów pieśni,<br>Spełniały proroctw szalone rozkazy.</div><div style="margin:10px 0">Przypominałem, jak szli ci boleśni,<br>Rozmiłowani w szumie gęstych borów,<br>Płaczących Dryjad kochankowie leśni,</div><div style="margin:10px 0">Wrzosom rumianych użyczać kolorów,<br>Uśpione echa budzić z wschodem słońca,<br>Aby gemonie zyskać gladiatorów;</div><div style="margin:10px 0">I w oczach moich gwiazda spadająca<br>Stopiła lawin zimowe obroże,<br>I poruszyła się fala milcząca,</div><div style="margin:10px 0">I odsłoniła mi umarłych zorzę,<br>Co się na ciemnych rozpostarłszy sferach,<br>Usłała śmierci koralowe łoże;</div><div style="margin:10px 0">I jako próchnik, błyszczący w eterach,<br>Rozbłękitniła grobów sen miesięczny,<br>Ledwie widzialny w gwiaździstych szpalerach.</div><div style="margin:10px 0">Więc znów ujrzałem świat ten tyle wdzięczny!<br>W harmonii, wieczną uświęconej ciszą,<br>Tracący życia koloryt niezręczny -</div><div style="margin:10px 0">I otrząśnięty z tych łez, które wiszą<br>Nad ziemskich piekieł nieustanną wrzawą,<br>Aż w sobie piorun dla nich wykołyszą.</div><div style="margin:10px 0">Mieniąc się barwą opałów jaskrawą,<br>Stanął przede mną jak anioł, co klęknie<br>Ponad kołyską sierocą i łzawą</div><div style="margin:10px 0">Patrzeć, czy serce dziecięcia nie pęknie;<br>A z róż niebiańskich niosąc mu kolędę,<br>Ani go zdziwi, ani też przelęknie.</div><div style="margin:10px 0">Miłość ma swoją słoneczną legendę,<br>Co wspomnień zerwać nie daje łańcucha,<br>Mówiąc sierotom: "Ja, matka, przybędę</div><div style="margin:10px 0">Słuchać tych żalów, których nikt nie słucha.<br>Nie wierzcie temu, że nas teraz dzieli<br>Nie zapełniona niczym przepaść głucha".</div><div style="margin:10px 0">Więc i ja, z martwej podniesień topieli,<br>Kłamstwo zadałem śmiertelnej rozłące<br>I w to wierzyłem, co mówią anieli.</div><div style="margin:10px 0">O jakież zdroje czyste i szemrzące<br>Wiosennych kwiatów podsycają wonność,<br>Między olchami ściekając po łące,</div><div style="margin:10px 0">Melancholijną wierzb płaczących skłonność<br>Łagodząc najad pieszczonym językiem,<br>Głoszących ślubów przeżytych dozgonność;</div><div style="margin:10px 0">I złotym jaskrów błyszczące płomykiem<br>Pomiędzy gaje biegną i ogrody<br>Prowadzić nocne rozmowy z słowikiem.</div><div style="margin:10px 0">Ponad cichymi rozstawione wody,<br>Na wzgórzach, spiętych dzikiej róży krzewem,<br>Bieleją wiosek ubogie zagrody:</div><div style="margin:10px 0">Kołyski marzeń dziecinnych, gdzie śpiewem<br>Porwane myśli lecą ponad błonie,<br>Ponad zielonym przyszłości zasiewem.</div><div style="margin:10px 0">Ta niemowlęca świętość, co tu wionie,<br>Prześniła wieki czysta, nieskażona,<br>Jak perła w muszli zachowana łonie;</div><div style="margin:10px 0">I nie wie nawet, gdzie jest pogrzebiona<br>Ciężka spuścizna, którą przyjąć trzeba,<br>Rzucając w ziemię ojczystą nasiona.</div><div style="margin:10px 0">Dość jej na dzisiaj ojczystego nieba<br>I dymiącego ojcowizn ogniska,<br>Sosnowych borów i czarnego chleba.</div><div style="margin:10px 0">Gaje i chaty! jasne zdrojowiska!<br>Zielone łąki, wysmukłe topole<br>I na rozstajnych drogach wśród urwiska</div><div style="margin:10px 0">Omszone krzyże w cierniach! was, pacholę,<br>Widziałem w tęczy migającej rąbku,<br>A dziś was widzę strojne w aureolę.</div><div style="margin:10px 0">O lilio czystych krynic! o gołąbku<br>Opróżnionego gniazda! drzewko krasne,<br>Wieńczony krwawą jagodą jarząbku!</div><div style="margin:10px 0">Widzieć cię jeszcze, nim na wieki zasnę,<br>Ach! dozwoliły mi anioły złote,<br>I pod twe stopy rzucić serce własne.</div><div style="margin:10px 0">Wy, cienie, w jasną odziane prostotę,<br>Coście rycerskiej zbyły się kolczugi,<br>A krwi rycerskiej lejecie szczodrotę!</div><div style="margin:10px 0">Kapłany gruzów! twarde krzyża sługi!<br>Raz jeszcze padnę wśród was na kolana -<br>Zanim przekleństwo rzucę na wiek długi.</div><div style="margin:10px 0">Przez niebo wasze dziś rozmiłowana,<br>Błądząca dusza zapomni o gniewie -<br>Bo ojców swoich szuka rozpłakana.</div><div style="margin:10px 0">Wy jak cyprysy naszych pól - modrzewie,<br>Stoicie smutnie w opróchniałej korze,<br>W niezrozumiałym dziś gwarzące śpiewie.</div><div style="margin:10px 0">Przy was mą harfę wędrowną położę,<br>Niechaj jęk wyda, strzaskana przez gromy,<br>Co w wieczność wasze wróci bez klątw może.</div><div style="margin:10px 0">Lecz cicho teraz! Bo przez świątyń łomy<br>Widzę żałobny wpół, a wpół weselny,<br>Ciągnący orszak duchów mi znajomy,</div><div style="margin:10px 0">Wzniosły i święty jako hymn kościelny,<br>Co się wylewa w ekstazie ofiary.<br>Czy prawdą jesteś, o ty nieśmiertelny</div><div style="margin:10px 0">Zawiązku kwiatów niewygasłej wiary?<br>Co bez owoców z drzewa życia spadasz,<br>Jak niedośniony tryumf nocnej mary;</div><div style="margin:10px 0">Lecz ani barwy wiosennej postradasz,<br>Ani cię splami rozpacz albo trwoga;<br>Ziemi ci braknie, lecz niebo posiadasz,</div><div style="margin:10px 0">I tak ci przyszłość zaświatowa droga,<br>Że otrząśnięty w girlandach przedwcześnie,<br>Z ochotą lecisz kwitnąc w ręku Boga.</div><div style="margin:10px 0">Prawdą, ach! dla mnie, co powtarzam pleśnie<br>Przebrzmiewające w tylu piersiach rannych,<br>Co m się obłąkał w ciemnościach i we śnie,</div><div style="margin:10px 0">I tum was znalazł, w jutrzenkach porannych,<br>Przez Drogi Mlecznej zamgloną gwiaździstość,<br>W pragnieniach do was lecąc nieustannych.</div><div style="margin:10px 0">Prawdą jest dla mnie ta dziewicza czystość,<br>Z którą płyniecie w światy idealne,<br>Jak meteorów różana ognistość.</div><div style="margin:10px 0">Serca! grobowców prochami zapalne,<br>Anielskich kwiatów upojone wonią,<br>Ogniki tylko w cmentarzach widzialne...</div><div style="margin:10px 0">Do was przychodzę z połamaną bronią<br>I z zasłoniętym rękami obliczem;<br>Z wami zgubiłem duszę - idę po nią...</div><div style="margin:10px 0">Kwitnienie wasze będzie tajemniczem<br>Dla światów zgiętych nad codziennym plonem -<br>Lecz w opadnięciu cichem, ofiarniczem</div><div style="margin:10px 0">Pod Chrystusowe nogi, wczesnym zgonem,<br>Spoczywa natchnień nieujęta siła,<br>Co świat nastraja nadzmysłowym tonem.</div><div style="margin:10px 0">Cóż, że się w drżeniu eterów ukryła<br>I błądzi srebrna po księżyca sierpie?...<br>Do niej się będzie zwracać ziemska bryła</div><div style="margin:10px 0">I brać swe blaski, nie wiedząc, skąd czerpie;<br>Aż zwyciężona zgryzotą duchową,<br>"Wstań, ideale! - zawoła - bo cierpię".</div><div style="margin:10px 0">Tu przed oczami moimi na nowo<br>Widzę was wszystkich wieńczonych jemiołą,<br>Co jest odrodzeń godłem, jak w różową</div><div style="margin:10px 0">Toniecie światłość, i wieśniacze sioło,<br>Niby betleemską narodzin stajenkę,<br>Rozpromieniacie gwiazdami wokoło.</div><div style="margin:10px 0">O! stójcie jeszcze... lecz rajską jutrzenkę<br>Pokryła ciemność, lecąca w odmęty,<br>I położyła mi na duszy rękę -</div><div style="margin:10px 0">Wtedy się chyląc z wolna jak kwiat ścięty,<br>Co kładzie twarz swą smutną na mchy rdzawe,<br>Jeszcze nie zeschły, ale już zwiędnięty,</div><div style="margin:10px 0">Przybrałem cichą umarłych postawę,<br>I chciałem zabić myśl i zamknąć oczy<br>Na wszelką boleść i wstyd, i niesławę.</div><div style="margin:10px 0">Gdy wtem mnie chmura ciemniejsza otoczy,<br>Z tej chmury skrzydeł wynurzy się dwoje<br>I mnie cudownym zjawiskiem zaskoczy;</div><div style="margin:10px 0">Aż nagle chmurne odrzuciwszy zwoje,<br>Zstąpił przede mnie jakiś rycerz hardy,<br>W wieczyste duchów zaprawiony boje.</div><div style="margin:10px 0">Jak płomień jasny, a jak marmur twardy,<br>Nieugiętością zbrojny, nie puklerzem,<br>Mierzył mnie wzrokiem spokojnej pogardy.</div><div style="margin:10px 0">Dał mi znak, a jam powstał przed rycerzem,<br>Niewzruszoności dziwiąc się kamiennej,<br>Którą my, ludzie, za nieczułoić bierzem,</div><div style="margin:10px 0">A którą, gdy duch napełni płomienny,<br>To jest królową światów, które kruszy,<br>Jedynie godną dzierżyć rząd niezmienny.</div><div style="margin:10px 0">Ze czcią patrzałem, cichy syn pastuszy,<br>Na tę książęcą postać gromowładną -<br>Co się nie ugnie w gromach i nie ruszy,</div><div style="margin:10px 0">Co nie rozbroi się litością żadną<br>I poty miecza do pochwy nie włoży,<br>Aż wyrok spełni nad tymi, co padną.</div><div style="margin:10px 0">Poznałem, że to jest posłaniec boży,<br>Choć kto on, jeszcze nie odgadłem zrazu,<br>Wpółoślepiony blaskiem tamtej zorzy -</div><div style="margin:10px 0">I tylko w jego źrenicach z topazu<br>Czytałem straszną, świat łamiącą siłę,<br>Której nie myśli braknie, lecz wyrazu.</div><div style="margin:10px 0">Tak w dociekania pogrążeń zawiłe,<br>Straciłem z oczu, z serca i z pamięci<br>Teraźniejszości zniknioną mogiłę.</div><div style="margin:10px 0">Jakby zgadując niewyraźne chęci,<br>Duch ten swój oddech w ludzkie ubrał słowa<br>I rzekł po trzykroć: "Przeklęci! przeklęci!</div><div style="margin:10px 0">Przeklęci, których jutrzenka grobowa<br>Kołysze do snu, do łez i nicości<br>I żywcem w łonie potępionym chowa!</div><div style="margin:10px 0">Dla takich Bóg sam nie znajdzie litości,<br>Bram im przyszłego życia nie otworzy<br>I twarz odwróci swoje od ich kości.</div><div style="margin:10px 0">Bo kto do tyła duszę swą zuboży,<br>Że już z niej zetrze nieśmiertelne piętno<br>I dobrowolnie w prochach się położy,</div><div style="margin:10px 0">Jak samobójca pierś splamiwszy smętną -<br>Wart, by go zdeptał praw skrzywdzonych mściciel,<br>I nawet pamięć jego będzie wstrętną.</div><div style="margin:10px 0">Ja nie przychodzę jako pocieszyciel<br>Zatruwać przyszłość miłością zgnilizny,<br>Ale sąd niosę, wszechwładny niszczyciel -</div><div style="margin:10px 0">A miecz wyroków, wolny od trucizny,<br>Jest obosiecznym i zadając ciosy<br>Zasklepia razem ciężkie wieków blizny.</div><div style="margin:10px 0">Długo was pieścił Cherub złotowłosy<br>I nad lichymi próchnami się bawił,<br>Wmawiając wielkość w strzaskane kolosy,</div><div style="margin:10px 0">A przecież z gruzów kolumn nie wystawił<br>I życia nie wlał w umęczone prochy,<br>Tylko je w tęczy krwawej przez świat spławił,</div><div style="margin:10px 0">Mistyczną pieśnią napawając śpiochy,<br>A odurzone siedmiu niebios blaskiem,<br>Rzucił w ciemności ów aniołek płochy.</div><div style="margin:10px 0">Ja więc przychodzę jako burza z trzaskiem<br>Deptać doszczętnie zgniecione owady,<br>Połowicznego istnienia obrazkiem</div><div style="margin:10px 0">Zadowolone, byle ujść zagłady,<br>A życiu, które wyższych szczebli sięga,<br>Dziś krępujące usunąć zawady.</div><div style="margin:10px 0">Oto jest moja tajemna potęga,<br>Co ma odnawiać bezpłodne ugory!<br>I oto jarzmo, w które ludy wprzęga!</div><div style="margin:10px 0">Chodź za mną! W świat ten gnijący i chory,<br>Przez drogi pełne klątwy i rozpaczy,<br>Między skowane w łańcuchach upiory,</div><div style="margin:10px 0">Pomiędzy również upiornych siepaczy,<br>Brodzących we krwi, którym wciąż się zdaje,<br>Ze o nich przyszłość świata się zahaczy.</div><div style="margin:10px 0">Chodź za mną w znojów nieprzebranych kraje!<br>Lepsze są one niźli wyobraźni<br>Kłamliwych widzeń utracone raje;</div><div style="margin:10px 0">Niech cię nie straszy długość ciężkiej kaźni,<br>Ani zasmuca wierzchnej pleśni zgniłość.<br>Stąpaj bez wspomnień, żalu i bojaźni</div><div style="margin:10px 0">I zerwij dawną z grobami zażyłość,<br>I całą przeszłość marzeń chciej zostawić,<br>Aby cię znowu nie zbłąkała miłość.</div><div style="margin:10px 0">To, co upadło, musi w rdzy się strawić<br>I pod martwości szatą taić skrycie,<br>Bez próżnych pokus, aby siebie zbawić;</div><div style="margin:10px 0">Nie nadwątlone niczym nowe życie,<br>Któremu niańczy grób ten jak kołyska,<br>Nim niemowlęce odrzuci spowicie</div><div style="margin:10px 0">I rzeczywistą siłę lotu zyska.<br>Niech więc nie jęczy cichy proch człowieczy<br>Pod stopą, co go depcze i uciska,</div><div style="margin:10px 0">Bo odrodzenie światów ma na pieczy<br>I z woli Bożej zostaje deptany,<br>Która mu tryumf ojcostw zabezpieczy.</div><div style="margin:10px 0">I ty więc losów nie pragnij odmiany,<br>Nie żądaj nigdy łaski ni przebaczeń".<br>"Kto ty? - spytałem - duchu niezbłagany!"</div><div style="margin:10px 0">A on mi na to: "Jam anioł przeznaczeń".</div><div style="margin:10px 0"><br /></a><br />poem by <a href="http://pl.citatepedia.ro/by.php?a=Adam+Asnyk">Adam Asnyk</a> from <i>Sen grobów</i><div class=q> <img src="https://www.citatepedia.ro/g/32share.png" style="float:left" alt="Share"> <script type="text/javascript" src="//s7.addthis.com/js/300/addthis_widget.js#pubid=citatepedia" async="async"></script><div style="display:inline-block" class="addthis_sharing_toolbox" data-url="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=891" data-title="Sen grobów I de Adam Asnyk" data-description="W posępną nocy zaszedłem krainę,/Po śniegu, co się usuwał pode mną -/I przez powietrze zmrożone i sine,/Które zawisło nad przepaścią ciemną,/Rzucałem trwożne spojrzenia w pustkowie,/Bo czułem trwogę w mej piersi nikczemną./Włos..."></div> </div> </div>
solid border
dashed border
dotted border
double border
groove border
ridge border
inset border
outset border
no border
blue
green
red
purple
cyan
gold
silver
black