Click in the field, then press CTRL+C to copy the HTML code
Copy
<div style="background:#fff;border:#bbb dashed 1px;padding:5px"><a href="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=805" style="color:#000;text-decoration:none"><div style="margin:10px 0"><strong>Helenie Modrzejewskiej</strong></div><div style="margin:10px 0">Ponad tym wszystkim, co początek bierze<br>W ciężkiej i dusznej życia atmosferze,<br>Ponad tym wszystkim, co się ćmi i wichrzy<br>W prochu tej ziemi, jak owad najlichszy,<br>Ponad tym wszystkim, co z niesforną wrzawą<br>Goni za chlebem, miłością lub sławą,<br>I świecąc chwilę, znowu w mroku ginie,<br>W łez, krwi i błota dziwnej mieszaninie,<br>Ponad tym wszystkim - jest jaśniejsza sfera,<br>Będąca ziemskiej tęczowym odbiciem.<br>Ta zmienne kształty w wieczny blask ubiera<br>I jak posągi stawia ponad życiem,<br>I każdą miłość, co się w proch rozwiała,<br>Uwiecznia w krasie dziewiczego ciała,<br>I każdą sławę podejmuje z zgliszcza,<br>I ze rdzy ziemskiej ogniem ją oczyszcza.<br>Ta sfera jasna, sfera ideału,<br>W którą świat żywych wsiąka wciąż pomału<br>I gdzie przenosi swoje łzy i nędzę<br>Na rajskich marzeń nieśmiertelną przędzę,<br>Ta sfera sztuki, jak ją tłum nazywa,<br>Wieczyście piękna, wieczyście prawdziwa,<br>Ma swoje sługi, którym jest zlecone<br>Ukrytych cudów odchylać zasłonę.<br>Ma swoje sługi wierne niewolniczo,<br>Co wdzięcznym marom, zrodzony m w błękicie,<br>Własnego ducha na chwilę użyczą<br>I mglistym kształtom własne dadzą życie,<br>I całą swoje roztrwonią istotę<br>Na ich nadziemską walkę i tęsknotę,<br>I trwają, błyszczą i lecą... dopóki<br>Nie strawi ducha boski płomień sztuki!</div><div style="margin:10px 0">Biedne ofiary! Im nie wolno w locie<br>Opuścić skrzydeł w jakiej cichej grocie<br>Ani ugasić ognia, co je pali,<br>Jako jaskółkom gdzie na modrej fali;<br>Im w ideału jarzmie, bez wytchnienia,<br>Wszystkie łzy, skargi, krzywdy i cierpienia<br>Potrzeba zbierać, każdą ludzką ranę<br>Przejmując na swe serce skołatane;<br>Trzeba im chodzić w królewskiej purpurze,<br>W koronie z szychu i nie giąć się pod nią,<br>Odczuć w swych piersiach wszystkie ziemskie burze,<br>I dyszeć dumą, nienawiścią, zbrodnią,<br>Umarłych plemion żywym być wyrazem,<br>Kochać, żyć, walczyć, ginąć z nimi razem...<br>I wszystkie piękne widma, co się roją,<br>Aby ożyły, krwią napoić swoją.</div><div style="margin:10px 0">Biedne ofiary! Tłum, co patrzy na nie,<br>Widzi ułudę tylko i udanie -<br>I gdy się ogniem tęczowym zachwyca,<br>Nie pyta, czym go niewolnik podsyca.<br>Nie pyta, czemu mieści posąg Nioby<br>Tyle kamiennej grozy i żałoby,<br>Czemu pieśń, co się w powietrzu roztrąca,<br>Jest tyle śpiewna, spłakana i drżąca.<br>Czemu ta postać jasna, czysta, biała,<br>Spoczywająca dotąd w zapomnieniu,<br>Nagle przed okiem widza zmartwychwstała<br>I w czarodziejskim zakwitła promieniu?<br>Skąd płynie fala tych uczuć obfita,<br>Co go rwie z sobą? O to tłum nie pyta...<br>Pewny, że wzruszeń tajemniczych tęcza<br>Bengalskim ogniom początek zawdzięcza.</div><div style="margin:10px 0">Nikt nie przeczuwa owej wielkiej rany,<br>Skąd krwi upływa strumień nieprzebrany,<br>Ani tej walki, co trwa życiem całem<br>Z nieuchwyconym nigdy ideałem -<br>Ani też nie ma współczujących świadków<br>Dla tych porażek, zwątpień i upadków,<br>Gdy niewidzialne wyższej mocy ramię<br>Słonecznym gońcom skrzydła i lot łamie.<br>O! tych wewnętrznych konań ponad światem<br>Nie dojrzą nawet oczy najciekawsze -<br>Źródło, co było w twórcze łzy bogatem,<br>Zostanie ciemną zagadką na zawsze;<br>I gdy duch w prochu szermierza powali,<br>Na śmierć zadepcze i uleci dalej...<br>Tłum się nie troszczy o los zapaśnika,<br>Ale do domu powraca... i syka.</div><div style="margin:10px 0">Strwonione życie! komedia skończona!<br>Nad zwyciężonym zapadła zasłona -<br>I głucha cisza zaległa bezzwłocznie,<br>Wprzód zanim w ziemi naprawdę odpocznie;<br>Serdecznych natchnień błyski drogocenne,<br>Te uleciały ponad prądy zmienne,<br>Unosząc z sobą w kraj przyszłości mglisty<br>Serce człowieka i duszę artysty.<br>Więc pozostaje tylko marą błędną,<br>Rozdawszy z siebie wszystko, co najlepsze -<br>Zebrane laury do wieczora zwiędną,<br>I nikt go piersią swoją nie podeprze.<br>Dopiero wtedy, gdy z nędzy człowieczej<br>Chłodna go ziemia na zawsze wyleczy,<br>Nad grobem miga błędny ognik sławy,<br>Przed którym staje przechodzień ciekawy.</div><div style="margin:10px 0">A jednak, mimo że ten ból, ta praca,<br>W której się własną istotę zatraca,<br>Zdaje się niknąć, atom po atomie,<br>W wiecznej piękności blasku i ogromie,<br>Jak rosa w słońcu... jednak przecież warto<br>Chociaż na chwilę dać swą pierś rozdartą<br>Tym, którzy łakną i tęsknią za niebem,<br>I głodnych karmić ideału chlebem.<br>Warto chociażby raz, na chwilę jedną,<br>Położyć palec na dusz ludzkich ranie<br>I w lepsze światy zawieść rzeszę biedną,<br>Prawdy i piękna dać jej pożądanie.<br>Bo chociaż dzieło i twórca przeminie,<br>Rzucone ziarno zejdzie kiedyś w czynie<br>I w przyszłych czynów rycerskiej postaci<br>Zapomnianemu sprawcy się wypłaci.</div><div style="margin:10px 0"><br /></a><br />poem by <a href="http://pl.citatepedia.ro/by.php?a=Adam+Asnyk">Adam Asnyk</a> from <i>Publiczność i poeci</i><div class=q> <img src="https://www.citatepedia.ro/g/32share.png" style="float:left" alt="Share"> <script type="text/javascript" src="//s7.addthis.com/js/300/addthis_widget.js#pubid=citatepedia" async="async"></script><div style="display:inline-block" class="addthis_sharing_toolbox" data-url="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=805" data-title="Helenie Modrzejewskiej de Adam Asnyk" data-description="Ponad tym wszystkim, co początek bierze/W ciężkiej i dusznej życia atmosferze,/Ponad tym wszystkim, co się ćmi i wichrzy/W prochu tej ziemi, jak owad najlichszy,/Ponad tym wszystkim, co z niesforną wrzawą/Goni za chlebem, miłością lub s..."></div> </div> </div>
solid border
dashed border
dotted border
double border
groove border
ridge border
inset border
outset border
no border
blue
green
red
purple
cyan
gold
silver
black