Click in the field, then press CTRL+C to copy the HTML code
Copy
<div style="background:#fff;border:#bbb dashed 1px;padding:5px"><a href="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=711" style="color:#000;text-decoration:none"><div style="margin:10px 0"><strong>Poeci do publiczności</strong></div><div style="margin:10px 0">Z pokorą nasze pochylamy głowy<br>Przed twoim sądem, o publiko gniewna!<br>Bo chociaż wyrok bezwzględnie surowy,<br>Jednak jest słusznym w gruncie, to rzecz pewna;<br>I przyznać musim, że nasz chór harfowy<br>I nasza nuta szpitalno-cerkiewna<br>Z całym przyborem schorzałej fantazji<br>Jest dziś najgorszym rodzajem inwazji.</div><div style="margin:10px 0">Po zgasłych wieszczach w ręce słabe, drżące,<br>Wzięliśmy lutnie, w których pieśń czarowna<br>Spoczywa w tonów ubrana tysiące,<br>Boleścią całych pokoleń wymowna.<br>Smutno nam słyszeć te echa mdlejące,<br>Smutno nam wiedzieć, że ta moc cudowna,<br>Potrząsająca niegdyś ludzi tłumem<br>Niezrozumiałym stała się dziś szumem.</div><div style="margin:10px 0">Straszno nam strun tych dotykać natchnionych,<br>Co się prężyły jako serca żywe,<br>Co miały siłę rozbudzać uśpionych<br>I smagać biczem umysły leniwe;<br>Straszno nam stanąć wobec tych zniknionych,<br>Rozrzucających piękności prawdziwe,<br>I pieśń podnosić wśród gawiedzi syków,<br>Pieśń przygnębionych wstydem niewolników.</div><div style="margin:10px 0">Znamy swą niemoc, węża, co nas dławi<br>I opasuje w swe skręty potworne;<br>Znamy ten obłęd, co nas z wolna trawi<br>I z piersi dźwięki dobywa niesforne;<br>Wiemy, że śmieszni jesteśmy, choć łzawi,<br>I tak bezkształtni, jako mgły wieczorne,<br>Ale uznając wszystkie nasze winy,<br>Chcemy wam złego odsłonić przyczyny.</div><div style="margin:10px 0">Jesteśmy dziećmi wieku bez miłości,<br>Wieku bez marzeń, złudzeń i zachwytu,<br>Obojętnego na widok piękności,<br>A więdnącego z nudy i przesytu,<br>Wieku, co wczesnej doczekał starości,<br>Sam podkopawszy prawa swego bytu,<br>Wieku, co siły strwonił i nadużył,<br>Nic nie postawił, chociaż wszystko zburzył.</div><div style="margin:10px 0">Wzrośliśmy także wśród dziwnego świata,<br>Co się zapału i uniesień wstydzi,<br>Co każdym wzniosłym uczuciem pomiata,<br>I wszędzie szuka śmieszności i szydzi;<br>Bawi go jeszcze arlekińska szata,<br>Lecz ani kocha, ani nienawidzi!...<br>I to jest nasze największe przekleństwo:<br>Otaczające nas dziś społeczeństwo!</div><div style="margin:10px 0">Jego bezduszna, chłodna atmosfera<br>Już od kolebki duszę nam otacza,<br>Dziewiczą barwę szyderstwem z niej ściera,<br>Żadnej świętości marzeń nie przebacza;<br>Nic więc dziwnego, że ogień zamiera,<br>Że się fantazja krzywi i wypacza,<br>Bo tam, gdzie w sercach bezmyślność i bierność,<br>Krzewić się może jedna tylko mierność.</div><div style="margin:10px 0">Każda epoka, co ze swego łona<br>Wydała pieśni potężnej olbrzyma,<br>Nosiła wyższej idei znamiona,<br>Pewien wzór piękna mając przed oczyma,<br>I sama była miłością natchniona,<br>Drżąca jak lutnia, którą śpiewak trzyma,<br>I on dlatego wielkim być nie przestał,<br>Że miał słuchaczów serca za piedestał.</div><div style="margin:10px 0">On zbierał tylko marzenia tęczowe,<br>Które duch ludu z piersi swej wysnuwał,<br>Tylko im polot dawał i wymowę,<br>Ujmował w kształty i w przyszłość posuwał;<br>Więc kiedy stworzył potężną budowę,<br>Każdy jej wielkość i prawdę odczuwał,<br>Bo znalazł wszystko tam ubrane w ciało,<br>Co w jego piersi niewyraźne tlało.</div><div style="margin:10px 0">Potrzeba było młodzieńczego wieku,<br>Pełnego ognia, wrażeń i prostoty,<br>Wykarmionego na cudownym mleku,<br>Zbrojnego w wszystkie bohaterskie cnoty;<br>Potrzeba było, ażeby w człowieku<br>Wykwitła siła nadziemskiej istoty,<br>Co dumnym czynem w niebiosa się wdziera,<br>Ażeby wydać ślepego Homera!</div><div style="margin:10px 0">Potrzeba było dla niego tych czasów,<br>W których lud cały w pieśni rozkochany<br>Słuchał jej chciwie wśród laurowych lasów<br>I uzupełniał wątek podsłuchany.<br>I kiedy z długich pokoleń zapasów<br>Snuł się poemat wielki, niezrównany.<br>I gdy bohater i twórca rapsodu<br>Zarówno byli chlubą dla narodu!...</div><div style="margin:10px 0">I zawsze w wieków minionym pochodzie<br>Z duchem społeczeństw szli śpiewacy w parze;<br>Co zakwitało w ludzkości ogrodzie,<br>To pieśń na swoje przeniosła ołtarze.<br>Grek hołdujący jasnych bóstw urodzie<br>Znalazł swój liryzm pieszczony w Pindarze,<br>A ile ognia tlało w jego łonie,<br>Tyle rozkosznych brzmień w Anakreonie.</div><div style="margin:10px 0">Tak samo znowu, gdy po nocy długiej<br>Świat się odmłodził wiarą i krwią nową,<br>Gdy barbarzyńskiej ciosami maczugi<br>Zgruchotał całą przeszłość posągową,<br>Kiedy cudownie odżył po raz drugi,<br>Z całą fantazją świeżą, silną, zdrową,<br>Zaraz zaświecił podwójnym brylantem,<br>Wdzięcznym Petrarką i surowym Dantem.</div><div style="margin:10px 0">Szekspir, gdy stanął na dramatu szczycie,<br>Miał pod nogami wielką ludzi wrzawę,<br>Wybuchające namiętnością życie,<br>Wielkie gonitwy o miłość i sławę.<br>A Goethe zastał myśl ludzką w rozkwicie,<br>Po złote runo wolności wyprawę,<br>Żądzę ziszczenia ideałów szczytnych<br>I uwielbienie wzorów starożytnych.</div><div style="margin:10px 0">Lecz dziś gdzie znaleźć jaki sztandar wielki,<br>Który by porwał małoduszne zgraje?<br>Wszechwładnej niegdyś cudów rodzicielki:<br>Młodzieńczej wiary - świat już nie wyznaje;<br>Nikt się nie zwraca do tej karmicielki,<br>Co sercom ludzkim wieczną młodość daje,<br>I nie zostało nic z anielskich wizji,<br>Prócz niedowiarstwa albo hipokryzji.</div><div style="margin:10px 0">Piętrzą się jeszcze gotyckie świątynie<br>I wieżycami pną się między chmury,<br>I dym kadzideł jeszcze w niebo płynie,<br>I lud się modli zimny i ponury;<br>Lecz nad tym jękiem, co bez echa ginie,<br>Nie ulatuje anioł srebrnopióry<br>I w chore serca pociechy nie leje,<br>I chłód śmiertelny z ciemnej nawy wieje...</div><div style="margin:10px 0">Zabrakło wiary, zabrakło płomienia,<br>Który ożywiał niegdyś mężów dawnych,<br>Zabrakło cudów, zbrakło pokolenia,<br>Co cud mieściło w piersiach w stal oprawnych;<br>Dzisiaj choć widzi m smutne poświęcenia,<br>Choć widzi m ludzi krwią swą marnotrawnych,<br>Przecież to wszystko tak marnie opada<br>Jak kwiat, któremu wnętrze robak zjada.</div><div style="margin:10px 0">Miłość ojczyzny?... Ta dziś pustym dźwiękiem,<br>Co nie brzmi wcale albo brzmi szaleństwem;<br>Nasi mężowie śpiąc na łożu miękkiem,<br>Biją w dzwon trwogi przed niebezpieczeństwem,<br>Gdy kto ten wyraz powie z cichym jękiem,<br>I obrzucają swój naród przekleństwem<br>Za to, że śmiał się targnąć na kajdany<br>I drgnął na chwilę własną krwią oblany.</div><div style="margin:10px 0">Miłość ojczyzny! To przedmiot zużyty<br>I pogrzebany z poległym rycerstwem,<br>Starannie w trumnie gwoździami przybity<br>I przytrzaśnięty pleśnią i szyderstwem,<br>A nad nim klęczy postać jezuity,<br>Co umarłego gorszy się kacerstwcm<br>I lud poucza, że modna pobożność -<br>Tę ziemską miłość uważa za zdrożność.</div><div style="margin:10px 0">Miłość ojczyzny!... Staroświeckie tema<br>I rdzą grobowca zgryzione ze szczętem,<br>Zewsząd mu krzyczą wielkie anatema,<br>Pokryte słodkim świętoszków lamentem;<br>Więc żeby wznawiać rzeczy, których nie ma,<br>Trza być półgłówkiem albo też studentem<br>I z Don Kiszotem błądzić po manowcach,<br>By kruszyć kopie na spłoszonych owcach.</div><div style="margin:10px 0">A dziś podobna marzeń wybujałość<br>Jest w naszym świecie wielce karygodną,<br>Nasze powagi widzą w tym zuchwałość,<br>Która być może w straszne skutki płodną;<br>Przyznają wtedy pieśni doskonałość,<br>Gdy jest jak oni bezbarwną i chłodną,<br>I tak strzyżoną, jakby ogród włoski,<br>Mając ucięte i myśli, i głoski.</div><div style="margin:10px 0">Więc nie dziw, że nikt ręką swą nie sięga<br>Po ten skarb w lutni ukryty ojczystej;<br>Dla martwych widzów - martwa to potęga,<br>I może kruszyć tylko pierś lutnisty,<br>I stać zamkniętą, jak ta czarów księga,<br>Przez długie wieki w ciszy uroczystej,<br>Póki epoka nie nadejdzie nowa,<br>Godna odczytać jej cudowne słowa.</div><div style="margin:10px 0">Cóż więcej znaleźć?... Sława?... tej nie mamy,<br>Wszyscy mniej więcej jesteśmy niesławni<br>I nosim znaczne na honorze plamy;<br>Pod każdym względem zawsze niepoprawni,<br>O czystą wielkość zwykle mało dbamy<br>I wtenczas właśnie jesteśmy zabawni,<br>Gdy się stroimy w kawałek łachmanu,<br>Co się nazywa dziś rozumem stanu.</div><div style="margin:10px 0">Ten rozum stanu -wynalazek złoty!<br>Lepszy niż jaki płaszcz nieprzemakalny;<br>Pod nim bezpiecznie można szydzić z cnoty<br>I podkopywać przesąd idealny,<br>Można ojczyźnie różne czynić psoty<br>I łuk w nagrodę dostać tryumfalny,<br>Bo on zasłonić zdoła każdą sprzeczność,<br>Wszelki egoizm, wszelką niedorzeczność.</div><div style="margin:10px 0">Istny talizman, który dobre wróżki<br>Roznoszą same jako płód krajowy<br>I polskiej szlachcie kładą pod poduszki,<br>A ta się naraz budząc z bólem głowy,<br>Na suchych wierzbach umie szczepić gruszki<br>I cycerońskiej nabiera wymowy.<br>Tak więc bez pracy, nauk i zachodu<br>Kraj się zapełnia gwiazdami narodu.</div><div style="margin:10px 0">Przedmiot gotowy dla wieszczów przyszłości,<br>Będzie go można w gładkie rymy włożyć<br>I parafialne pozbierać wielkości,<br>I epopeję narodową stworzyć,<br>Co pozostanie Iliadą śmieszności;<br>Lecz my nie pragniem owej chwili dożyć<br>I wolim raczej na swych lutniach drzymać,<br>Niż próżny pęcherz powietrzem nadymać.</div><div style="margin:10px 0">Cóż więc zostaje?... Pieśni erotyczne?<br>Ale i dla tych braknie w świecie wzorów,<br>Pogasły w piersiach ognie romantyczne,<br>Pełne świetności i pięknych kolorów,<br>A miłość cierpi suchoty chroniczne<br>I potrzebuje pomocy doktorów,<br>Co podtrzymują jej zbyt wątłe życie<br>Przez różnych środków drastycznych użycie.</div><div style="margin:10px 0">Nasze anioły i nasze kobiety<br>Są w sentymenta ubrane po kostki,<br>Lubią poezję zajadać na wety<br>I lubią także bawić się w miłostki.<br>Któż by wyliczył ich wszystkie zalety?<br>Jednej im tylko brak jeszcze drobnostki -<br>Prawdy w uczuciu... Lecz to rzecz zbyteczna,<br>Niemodna dzisiaj - nawet niebezpieczna...</div><div style="margin:10px 0">Tym, czym są teraz, nie wzniecą tej walki,<br>Co się toczyła koło murów Troi;<br>Żadna nie zginie z rąk swojej rywalki,<br>Żadna się losówJulietty nie boi,<br>Bo każda z wdziękiem norymberskiej lalki<br>W balowej sukni na wystawie stoi<br>I z pochyloną, rozmarzoną główką -<br>Czeka na kupca, co płaci gotówką.</div><div style="margin:10px 0">A Romeowie nasi nowocześni -<br>Są jak z żurnalu wycięte figurki;<br>Tacy bezduszni, tacy bezcieleśni,<br>Że z nich zaledwie zostały tużurki,<br>Które do taktu salonowej pieśni<br>Skaczą kadryle, walce i mazurki,<br>Wzdychając przy tym od czasu do czasu<br>Do diamentów, gazy i atłasu.</div><div style="margin:10px 0">Krew tam nie kipi purpurowym warem<br>I nie upiększa ciał swoim szkarłatem,<br>Zmysły namiętnym nie owiane czarem<br>Nie zakwitają egzaltacji kwiatem;<br>A to, co wschodzi, jest tak zwiędłem, starem,<br>Tak ariekińskiem i tak karłowatem,<br>Że może służyć na pastwę dewotkom,<br>Co się pobożnym poświęcają plotkom.</div><div style="margin:10px 0">Ale dla pieśni nie ma tam oparcia:<br>Tyle tam ziarna, co w pustym orzechu.<br>Te straszne dzisiaj czułych serc rozdarcia<br>Na drugi tydzień goją się w pośpiechu;<br>Do tragicznego zanim przyjdzie starcia,<br>Cała tragedia kończy się na śmiechu,<br>Skąd i poezja nasza nosi znamię,<br>Że jest szyderczą, gdy uczuć nie kłamie.</div><div style="margin:10px 0">Trudno wymagać, by na takiej roli<br>Wytrysła natchnień prawdziwych obfitość;<br>Trudno geniuszu żądać aureoli<br>Tu, gdzie się tuczy sama pospolitość,<br>I trudno miłość śpiewać wśród swawoli,<br>Co budzi tylko wzgardę albo litość.<br>Trudno, ach! żądać dziś Anakreona,<br>Kiedy świat cały na bezkrwistość kona...</div><div style="margin:10px 0">Potrzeba śmiać się więc na równi z wami<br>I razem z wami nad przepaścią pląsać;<br>Potrzeba kryć się ze swoimi łzami<br>I z własnych uczuć głośno się natrząsać,<br>Karmić się co dzień skandalem, plotkami,<br>Różować twarze i przechodniów kąsać,<br>Wszystko szlachetne zdeptać, sponiewierać,<br>Potrzeba śmiać się... śmiać się i umierać...</div><div style="margin:10px 0">Jeśli nas teraz potępić pragniecie,<br>Za nasze niemoc, nasze niedołęstwo,<br>Za rozrzucone poetyczne śmiecie,<br>Za skoszlawione pieśni czarnoksięstwo,<br>Godzim się na to... Potępcie, gdy chcecie;<br>Przy was jest słuszność, przy was jest zwycięstwo<br>Lecz tę rozważcie smutną okoliczność:<br>Tacy poeci, jaka jest publiczność!</div><div style="margin:10px 0"><br /></a><br />poem by <a href="http://pl.citatepedia.ro/by.php?a=Adam+Asnyk">Adam Asnyk</a> from <i>Publiczność i poeci</i><div class=q> <img src="https://www.citatepedia.ro/g/32share.png" style="float:left" alt="Share"> <script type="text/javascript" src="//s7.addthis.com/js/300/addthis_widget.js#pubid=citatepedia" async="async"></script><div style="display:inline-block" class="addthis_sharing_toolbox" data-url="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=711" data-title="Poeci do publiczności de Adam Asnyk" data-description="Z pokorą nasze pochylamy głowy/Przed twoim sądem, o publiko gniewna!/Bo chociaż wyrok bezwzględnie surowy,/Jednak jest słusznym w gruncie, to rzecz pewna;/I przyznać musim, że nasz chór harfowy/I nasza nuta szpitalno-cerkiewna/Z całym pr..."></div> </div> </div>
solid border
dashed border
dotted border
double border
groove border
ridge border
inset border
outset border
no border
blue
green
red
purple
cyan
gold
silver
black