Click in the field, then press CTRL+C to copy the HTML code
Copy
<div style="background:#fff;border:#bbb dashed 1px;padding:5px"><a href="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=710" style="color:#000;text-decoration:none"><div style="margin:10px 0"><strong>Publiczność do poetów</strong></div><div style="margin:10px 0">Wiecznie śpiewacie na tę samą nutę!<br>Śpiewacie rozpacz dziką i bezbrzeżną,<br>Serca przedwczesną goryczą zatrute<br>I melancholie mglistą a lubieżną,<br>Senne miłoście szpilkami przekłute,<br>Rany zadane jedną rączką śnieżną,<br>I omijacie skrzętnie każdą radość -<br>Strojąc się w duchów księżycową bladość.</div><div style="margin:10px 0">Po tysiąc razy te same westchnienia<br>Ślecie do oczu niebieskich lub czarnych,<br>Do drobnej nóżki, krągłego ramienia<br>I różnych kształtów mniej lub więcej zdarnych<br>I umieracie jak Tantal z pragnienia,<br>Pełni poświęceń i bohaterstw marnych,<br>A choć się który czasem w rymie potknie,<br>To jednak lubej ręką swą nie dotknie.</div><div style="margin:10px 0">Zawsze ach ona! z tą twarzyczką cudną<br>Serca wam bierze na straszne tortury;<br>Spojrzy się... przeżyć jej spojrzenie trudno!<br>Odwróci oczy... świat się kryje w chmury,<br>Wszystko stracone, ona jest obłudną -<br>Dokoła ciemność i smutek ponury!<br>I nie zostaje nic... o srogi losie!<br>Jak ginąć w mękach na sonetów stosie.</div><div style="margin:10px 0">Wiecznie te same klęski bezprzykładne<br>I te piękności boskie, nadzwyczajne,<br>Te bujne włosy, te ruchy układne,<br>Różane usta, słodkie, życiodajne,<br>Te oczy pełne miłości a zdradne,<br>Które wyczerpał brylantowy Heine,<br>Te brwi, te rzęsy, te perłowe ząbki,<br>Te kwiaty w włosach i szat białe rąbki.</div><div style="margin:10px 0">I pełno wszędzie słów pieszczonych szmeru,<br>Co płyną jako śpiewne wodospady,<br>I pełno woni zbyt słodkiej eteru,<br>Pełno lamentów, zniszczenia, zagłady,<br>Zmarnowanego życia i papieru,<br>I potępieńców pośmiertnej biesiady...<br>Co wszystko snuje się z jednego wątka,<br>Z kapryśnej pozy ładnego dziewczątka.</div><div style="margin:10px 0">Dosyć już mamy tych rozkoszy dreszczów<br>I tych uśmiechów niby ironicznych,<br>Bladych księżyców, mgły i krwawych deszczów,<br>Niezrozumiałych potęg demonicznych;<br>Dosyć już mamy tych łabędzich wieszczów,<br>Którzy konają w bólach ustawicznych,<br>I tych ubóstwień, rozanieleń, szataństw,<br>I tym podobnych rymowych szarlataństw!<br>Co nam do tego, że wam bohaterki<br>Przysięgną miłość, a potem was zdradzą?</div><div style="margin:10px 0">Zapewne są to dość znaczne usterki,<br>Lecz wartoż za to świat malować sadzą?<br>I wulkaniczne puszczać fajerwerki,<br>Co się nikomu na nic nie przydadzą?<br>Warn się to piękne zdaje w waszym rymie,<br>A my się za to musi m krztusić w dymie.</div><div style="margin:10px 0">Miłość jest piękną bez wątpienia rzeczą<br>I ma w poezji stare jak świat prawa -<br>Lecz trzeba, żeby miała twarz człowieczą,<br>Żeby tryskała życiem jej postawa:<br>Śmieszną się staje, gdy ją okaleczą<br>I kiedy wyjdzie wybladła i krwawa.<br>Co by ach! na to Afrodytę rzekła,<br>Gdyby widziała was i wasze piekła!</div><div style="margin:10px 0">Nie zrozumiałaby zapewne wcale,<br>Że przemawiacie miłości językiem,<br>Widząc was w jakimś Orestowym szale,<br>Z spojrzeniem błędnem, pochmurnem i dzikiem,<br>Na samobójców chwiejących się skale,<br>Urągających niebu wykrzyknikiem...<br>Pewnie by pierś swą zasłoniła twardą<br>I porzuciła was z gniewem i wzgardą.</div><div style="margin:10px 0">Wprawdzie dziś ona, ta naga, ta grecka!<br>Złej już opinii na świecie używa -<br>Sentymcntalność górą dziś niemiecka,<br>Co się w mgłach kąpie i we mgłach rozpływa;<br>I cała młodzież porządna, kupiecka,<br>Przed jej posągiem oczy swe zakrywa<br>I marzy wsparta na łokciu w sklepiku -<br>O idealnym bardzo kaftaniku.</div><div style="margin:10px 0">Wiemy, że trzeba kształty posągowe<br>Wy pełnić wyższy m tchnieniem ideału,<br>Na nagi marmur rzucić światło nowe,<br>Moc czarodziejską dać pięknemu ciału;<br>Wierzymy także w zachwyty duchowe,<br>Ale nie chcemy wiecznego rozdziału<br>Pomiędzy duchem nieschwyconym w locie -<br>A biednym ciałem, co się tarza w błocie.</div><div style="margin:10px 0">Chcemy tej zgody, harmonii i ciszy,<br>Która piękności pierwszym jest warunkiem,<br>Chcemy tych dźwięków, które każdy słyszy<br>Na swoich ustach drżących pocałunkiem,<br>Ale nie wrzasku szalonych derwiszy,<br>Co upojeni narkotycznym trunkiem,<br>Kręcą się w kółko bez tchu i pamięci<br>I myślą, że to świat się cały kręci.</div><div style="margin:10px 0">Chcemy tych natchnień, co by w życia zdroju<br>Ukazywały nową piękną stronę,<br>Które by naprzód biegły w każdym boju<br>Pokrzepiać serca słabe lub zmęczone,<br>Co by rzeźbiły w klasycznym spokoju<br>Dumne postacie, wawrzynem wieńczone,<br>I podnosiły wszystkie ludzkie cele,<br>Zdrowe pragnienia budząc w zdrowym ciele.</div><div style="margin:10px 0">Lecz wy, księżyca kochankowie smutni,<br>Nie macie na to w piersiach dosyć siły!<br>Każdy z was wsparty na złocistej lutni,<br>Wpółpochylony do ciemnej mogiły,<br>Słucha z przestrachem dzikiej wichrów kłótni,<br>Nucąc o widmach, co mu się przyśniły,<br>A że ma głosik łagodny i cienki,<br>Lubią go słuchać młodziutkie panienki.</div><div style="margin:10px 0">Przez to zyskuje do wielkości prawo<br>I na miłostkach, jako wieszcz, wyrasta,<br>Spogląda łzawo i śmieje się krwawo,<br>Bo już go chytra zdradziła niewiasta.<br>Pogardza światem, nauką, zabawą,<br>Tylko się gorzko uśmiecha i basta -<br>I poemata pisze ironiczne,<br>Bardzo piekielne, choć niegramatyczne.</div><div style="margin:10px 0">Ironia wprawdzie ma swój wdzięk oddzielny<br>I może zasiąść na Parnasu szczycie;<br>Dużo jest prawdy w śmiałości bezczelnej,<br>Dużo piękności w jej bolesnym zgrzycie,<br>Gdy się na przedmiot targa nieśmiertelny,<br>Widząc, że wcielić nic zdoła go w życie,<br>Lub gdy odkrywa serc ludzkich sprzeczności<br>I śmiechem godzi dwie ostateczności.</div><div style="margin:10px 0">Ale ironia, o panowie mili!<br>To nie gra w piłkę przyjemna i łatwa,<br>Którą by mogła zawsze, w każdej chwili,<br>Bawić się z szkoły wychodząca dziatwa;<br>Ten jeszcze Heinem nie jest, kto się sili<br>Śmiać się i płakać, i w rymie pogmatwa<br>Dużo utartych wyrażeń cynizmu,<br>Z romantycznego wziętych katechizmu.</div><div style="margin:10px 0">Dlatego radzim wam, wieszczowie nasi,<br>Niech wasze Muzy w locie swym odpoczną;<br>Niech się z was żaden nie dręczy, nie kwasi<br>Ani też skacze w otchłań zwątpień mroczną<br>Dla tej niewdzięcznej Maryni lub Kasi,<br>Niechaj nie pędzi w przestrzeń nadobłoczną<br>Roztrącać gwiazdy... bo nam tchu nie staje<br>Zdążać za wami w tak dalekie kraje.</div><div style="margin:10px 0">Chciejcie być skromni, zrozumiali, prości,<br>Panujcie myślą nad słuchaczów gminem<br>I budźcie w sercach pragnienie piękności;<br>Niechaj pieśń wasza będzie dobrym winem,<br>Co by nas mogło zagrzewać w starości,<br>Lecz nie szukajcie kłótni z Apollinem,<br>I gdy was rada nie powstrzyma nasza -<br>Wspomnijcie sobie losy Marsyasza!</div><div style="margin:10px 0"><br /></a><br />poem by <a href="http://pl.citatepedia.ro/by.php?a=Adam+Asnyk">Adam Asnyk</a> from <i>Publiczność i poeci</i><div class=q> <img src="https://www.citatepedia.ro/g/32share.png" style="float:left" alt="Share"> <script type="text/javascript" src="//s7.addthis.com/js/300/addthis_widget.js#pubid=citatepedia" async="async"></script><div style="display:inline-block" class="addthis_sharing_toolbox" data-url="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=710" data-title="Publiczność do poetów de Adam Asnyk" data-description="Wiecznie śpiewacie na tę samą nutę!/Śpiewacie rozpacz dziką i bezbrzeżną,/Serca przedwczesną goryczą zatrute/I melancholie mglistą a lubieżną,/Senne miłoście szpilkami przekłute,/Rany zadane jedną rączką śnieżną,/I omijacie s..."></div> </div> </div>
solid border
dashed border
dotted border
double border
groove border
ridge border
inset border
outset border
no border
blue
green
red
purple
cyan
gold
silver
black