Click in the field, then press CTRL+C to copy the HTML code
Copy
<div style="background:#fff;border:#bbb dashed 1px;padding:5px"><a href="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=514" style="color:#000;text-decoration:none"><div style="margin:10px 0"><strong>Wojna</strong></div><div style="margin:10px 0">I.</div><div style="margin:10px 0">Ognia!... krwi!... i żelaza!... To wojna! To ona...<br>Stoi wielka w swym gniewie. Prawica wzniesiona<br>Skinieniem budzi ducha w walczących szeregu...<br>Głos jej chłoszcze krew w żyłach do szybszego biegu,<br>Wkoło niej się ogniste rozpalają węże...<br>Kula wylata świszcząc... Dosięże! Dosięże!<br>Tłum wozów, jezdnych, koni, zmieszany, ruchomy,<br>Huczy jak przypływ morza i wyrzuca gromy.<br>Na jej płomienne hasło wstaje zgroza blada,<br>A pod żelazną dłonią, co jak piorun spada,<br>Związana z krwawym mordem straszliwem przymierzem,<br>Każdy przedmiot jest bronią, każdy mąż żołnierzem.</div><div style="margin:10px 0">A kiedy już nasyci i oczy i uszy,<br>Widokiem przeraźliwym zniszczenia, katuszy,<br>Gdy naród dogorywa zdeptany w swej trumnie,<br>Blada pod wawrzynami — uśmiecha się dumnie,<br>Staje w tryumfie przed swą robotą przeklętą<br>I śmierć znużoną wita krzycząc: Dobrze zżęto!...</div><div style="margin:10px 0">O tak jest! Dobrze zżęto! Bujne było żniwo!<br>Pokosy trupów leżą gęstwiną straszliwą<br>Pięknych, młodych i dzielnych zginęło tysiące...<br>A ludzkość, jako pole kędy przejdą kosy,<br>Z drżeniem i zgrozą patrzy na te blade kłosy,<br>Na piersiach jej skrwawionych bezładnie leżące.</div><div style="margin:10px 0">O boleści! Niedawno z wiosennym podmuchem<br>Kołysały się, kwitnąc lekkim, srebrnym puchem,<br>I na młodej łodydze bujały z nadzieją,<br>Że w płodnych żarach słońca na ziarno dojrzeją,<br>Że plon dadzą swej ziemi pod cichem gdzieś niebem,<br>I nie słomą zdeptaną będą — ale chlebem!</div><div style="margin:10px 0">II.</div><div style="margin:10px 0">Jeśli walka jest życia nieodzownem prawem,<br>Czemu się ono spełnia zawsze w polu krwawem?</div><div style="margin:10px 0">Czyż potęga ludzkości — za mniej straszną cenę<br>Niż stos trupów — niezdolna wystąpić w arenę?<br>Czy brak wroga, co czyha, i już, już dopędza?<br>Zaślepiony! Ty szukasz — a wszakże jest nędza!...</div><div style="margin:10px 0">Z nią się zewrzyj ramieniem, a niech twoja ręka<br>Chwyci ją bez litości, i dławi i nęka,<br>Niechaj w wyschłe jej łono całą wściekłość miota...<br>A oto inne wrogi — zbrodnia i ciemnota —<br>Wsparte jedna o drugą głucho grożą tobie...<br>Chwytaj sztandar! Idź walczyć — i zwycięż je obie.</div><div style="margin:10px 0">Do takich bojów wciągaj ludy i narody,<br>Niechaj grzmi wyzwolenia hasło i swobody,<br>Zburzcie nędzne zapory i ciasne granice,<br>Niech brat ściśnie z miłością braterską prawicę,<br>Bo do walk tych wspaniałych pod hasłem przyszłości,<br>Zaprawdę, nie jest nadto sił całej ludzkości!</div><div style="margin:10px 0"><br>III.</div><div style="margin:10px 0">Cisza była i spokój. Myśliciel w zachwycie<br>Śnił o wielkim dniu pracy społecznej, o świcie,<br>Który słońcem ozłocić miał człowieka dolę...<br>Świat odetchnął.</div><div style="margin:10px 0"> — Wtem nagle, z płomieniem na czole,</div><div style="margin:10px 0">Z trąbą przy wzdętych ustach, wzeszłaś ty, o wojno,<br>Depcąc ślady postępu stopą swoją zbrojną.</div><div style="margin:10px 0">Na wyścig lecą ludy ogarnięte szałem,<br>Ziemię poić krwią swoją i karmić ją ciałem.<br>Na śmierć!... Straszliwe hasło bije w każde wrota,<br>Oto idzie wezwany od pługu, od młota;<br>To brat! Jemu się uścisk od ciebie należy,<br>A ty podnosisz rękę do lontów moździerzy?</div><div style="margin:10px 0">Wioski i miasta giną w płomiennych wybuchach...<br>Kamienie nawet cierpią, cóż mówić o duchach?<br>Oto na trupie ojca leży syn młodzieńczy,<br>Przy zagasłem ognisku garstka sierot jęczy,<br>Bo te trupy wybladłe, te piersi strzaskane<br>Miały bijące serca — i były kochane.</div><div style="margin:10px 0">Osłabła i zwątlona, zdeptana niegodnie,<br>Wstań praco! Ty, geniuszu, rozpal swą pochodnię!<br>Dzieła wasze rozpierzchłe, jako snop zszarpany.<br>Lecz jakto!... Wszakże to był skarbiec uskładany,<br>Całej ludzkiej rodzinie wspólny!</div><div style="margin:10px 0"> O ślepoto!</div><div style="margin:10px 0">Burzyć własne swe mienie jestże ludów cnotą?<br>O wojno! Na wspomnienie krzywd twoich bez miary,<br>Budzi się nienawiści jad w sercach prastary.<br>Ta ziemia, którą przejdziesz, zasiewa się ziarnem<br>Kainowego gniewu zatrutem i czarnem...<br>A zwyciężony życie w jedną żądzę wciela,<br>Aby z wnętrzności swoich mógł spłodzić mściciela.</div><div style="margin:10px 0">Tak ród ludzki krwią płacąc odwetów dług stary<br>Jest drzewem, które traci corocznie konary.<br>O wiosno! O ty jasne nowych wieków słońce!<br>Komu oddasz swe soki i światło żywiące?<br>Ten pień okaleczony, co się zwie ludzkością<br>Nie ma kwiatów, ni liści, on nie jest przyszłością!</div><div style="margin:10px 0"><br>IV.</div><div style="margin:10px 0"><br>Nie myśliciel to blady, nie śpiewak surowy,<br>Z ginącej dobrowolnie zerwie laur głowy.<br>Chlubą jest szukać śmierci z własnego popędu.<br>Bohaterowie ducha, tępiciele błędu,<br>Rycerze ideału, co krwią światło płacą<br>I bez ciebie — o wojno! — ginąć mają za co.</div><div style="margin:10px 0">Ale temu żelazu co z świstem uderza,<br>Tym niszczącym, bezpłodnym wysiłkom szermierza,<br>Wiecznie będę złorzeczyć w imieniu ludzkości!<br>O serce, pełne woni wiosennej, jak kwiaty,<br>Serce bijące sztuce, sławie i miłości,<br>Ciebie, ciebie dać śmiano na pastwę armaty?...</div><div style="margin:10px 0">V.</div><div style="margin:10px 0"><br>Wolność i sprawiedliwość zatwierdzają — działa.<br>Dla nędznej szmaty kraju, dla muru kawała,<br>Narody wytępiają krwawą dziesięciną...<br>Ależ oni niewinni!</div><div style="margin:10px 0"> — Cóż z tego? Niech giną!</div><div style="margin:10px 0">— Stój! Życie ludzkie — iskra u Boga poczęta.<br>Nie waż go się dotykać! Człowiek — to rzecz święta.</div><div style="margin:10px 0">Kiedy pod wyziewami krwi i prochu bladną<br>Gwiazdy w łunach ognistych, wśród nieszczęść bez miary,<br>Stoję z duszą podobną do zatrutej czary,<br>I patrząc pełna zgrozy na klęskę bezładną,<br>Wobec tej zbrodni ludów — nim zdołam ją zmierzyć —<br>Chciałabym być piorunem i w ziemię uderzyć!</div><div style="margin:10px 0">Przynajmniej krok za krokiem, odziana żałobą,<br>Depcąc twoje wawrzyny, w ślad pójdę za tobą,<br>I aż do ujścia dziejów złudzonych zwycięstwem<br>Ścigać cię będę krzykiem moim i przekleństwem<br>O wojno! wojno krwawa, co płodzisz morderce,<br>Ja mam usta klątw pełne, i pełne łez serce!</div><div style="margin:10px 0"><br /></a><br />poem by <a href="http://pl.citatepedia.ro/by.php?a=Ludwiki+Ackerman">Ludwiki Ackerman</a><div class=q> <img src="https://www.citatepedia.ro/g/32share.png" style="float:left" alt="Share"> <script type="text/javascript" src="//s7.addthis.com/js/300/addthis_widget.js#pubid=citatepedia" async="async"></script><div style="display:inline-block" class="addthis_sharing_toolbox" data-url="http://pl.citatepedia.ro/comments.php?id=514" data-title="Wojna de Ludwiki Ackerman" data-description="I./Ognia!... krwi!... i żelaza!... To wojna! To ona.../Stoi wielka w swym gniewie. Prawica wzniesiona/Skinieniem budzi ducha w walczących szeregu.../Głos jej chłoszcze krew w żyłach do szybszego biegu,/Wkoło niej się ogniste rozpalają wę..."></div> </div> </div>
solid border
dashed border
dotted border
double border
groove border
ridge border
inset border
outset border
no border
blue
green
red
purple
cyan
gold
silver
black